> – To koszmarny pomysł.
> – Owszem. Ale błyskotliwie zrealizowany koszmarny pomysł musi być lepszy niż koszmarnie zrealizowany błyskotliwy pomysł.

> – Nie chcę być niegrzeczna, ale jesteś szczurem.
> – To się wydaje oczywiste.
> – Ale mówisz.
> – Ponownie, oczywiste.

> Odkrył, że ta banda to przemytnicy, i postanowił zająć się nimi w cywilizowany sposób.
> – Cywilizowany?! – wykrzyknęła kiedy rozległ się kolejny wystrzał.
> – Skonstruowanie armaty wymaga cywilizacji.

> Wiecie, jak wiele romansów uniknęłoby tragedii, gdyby bohater pomyślał: „Wiecie co, może powinienem ją najpierw spytać, czy w ogóle mnie lubi?”

> Wiecie, jak wiele przedłużających się przygód mogłoby się skrócić, gdyby bohaterka zastanowiła się: „Wiecie co, może powinnam się upewnić, czy to, czego poszukuję, nie miałam przez ten cały czas przy sobie”?

> Kiedy człowiek porzuci niektóre obawy i założenia, otwiera się przed nim cały świat.

> Wspomnienia mają w zwyczaju się zmieniać. W miarę upływu czasu stają się bardziej gorzkie lub słodsze – jak napar, który wypiliśmy, a później próbujemy odtworzyć. Nie da się posmakować wspomnienia, nie zanieczyszczając go tym, kim się staliśmy.

Książkę napisał żyjący w latach 1920-2012, amerykański pisarz Raymond Douglas Bradbury.

Znajdziemy tu wizję przyszłości, w której główny bohater – Montag – jest strażakiem. Strażakiem w świecie, gdzie zawód ten polega na paleniu zakazanych przez władzę książek, czasem wraz z całym domem.

Czemu akurat książki znalazły się na celowniku? Dobrze zobrazuje to dialog Montaga ze swoim przełożonym:
> Kolorowi nie lubią Little Black Sambo. Spalmy go. Biali są skrępowani Chatą wuja Toma. Spalmy ją. Ktoś napisał o tytoniu i raku płuc? Przemysł tytoniowy lamentuje? Spamy. Spokój. (…)

Garść cytatów, które pozostały mi w pamięci:
> Dziadek mawiał, że każdy, kto umiera, coś po sobie zostawia. (..) Zostawiasz coś, czego twoja ręka dotknęła w taki sposób, że twoja dusza ma dokąd odejść po śmierci, i kiedy ludzie patrzą na to coś, (..), ona tam jest.

> Nigdy nie ciekawiło jej, jak coś zostało zrobione, tylko dlaczego. Takie zainteresowanie bywa kłopotliwe. Kiedy za często pytasz „dlaczego”, możesz stać się naprawdę bardzo nieszczęśliwym człowiekiem.

> Co tam masz?
> – Mlecz. Słyszał pan kiedyś o łaskotaniu się mleczem pod brodą?
> Po co?
> – Jeżeli zażółci skórę, to znaczy, że się zakochałam.

> Nie sposób precyzyjnie określić moment, w którym rodzi się przyjaźń. Tak jak gdy kropla po kropli napełniamy naczynie, aż przychodzi kropla ostatnia, która je przepełni, tak i w długim ciągu dobrych uczynków jest ten jeden, ostatni, który przepełnia serce.

Pomimo że książka została wydana w 1953 roku, zestarzała się zaskakująco dobrze.
Ciekawa skłaniająca do refleksji historia, warta poznania.

Gdyby historia była dłuższa, pozwoliłaby wczuć się w losy bohaterów przez co książka zapadłaby w mej pamięci zdecydowanie pozytywniej!

btw. autor przyznaje się do inspiracji twórczością Philipa K. Dicka.

Autor recenzji: volix.