> – Przepraszam, że dziś jest tak poetycko.
> – Jak?
> – Poetycko. – Pogoda. Jest jak wiersz. W którym każde słowo znaczy kilka rzeczy i wszystko jest przenośnią. Sens zakodowany w rytmie i brzmieniu, i pauzami między wersami. Wszystko jest przejmujące i dotkliwe, jak wiatr i mróz.
> – Mogłabyś po prostu powiedzieć, że jest zimno.

> – Coś nie gra? – pyta kota.
> – Miauuuuurrrrrrrr – odpowiada kot, a połączenie miauczenia z warknięciem sugeruje, że nie gra tyle rzeczy, iż nie wiadomo nawet, od czego zacząć.

> – To znaczy, że jeżeli spotkał pan kogoś, kto nie figuruje w moich księgach, to osoba ta do nas nie zawitała. – W czasie – dodaje dla wyjaśnienia.
> – To absurd.
> – Absurdalność danej kwestii nie wyklucza jej prawdziwości.

> Chłopak zaczyna żałować, że odpowiedni ludzie, z którymi powinien porozmawiać, nie mają nad głowami lewitujących strzałek ani dialogów do wyboru. (..) w pewnych sytuacjach mogłoby być to przydatne.

> Gniew pewnie już jej minął. Choć zarazem przychodzi mu do głowy, że spokój Mirabel jest bardziej zbliżony do ciszy w oku cyklonu.

> Nie ma to jak zbyt wiele życiodajnych eliksirów umieszczonych tuż przed drzwiami, za którymi na pewno nie kryje się nic groźnego.

> Bądź dzielna. Bądź odważna. Nie bój się głośno mówić. Nigdy się nie zmieniaj, chyba że dla samej siebie. Każda dusza warta swojego gwiezdnego pyłu przyjmie cię z dobrodziejstwem inwentarza, taką jaka jesteś. Nie trać czasu na nikogo, kto ci nie wierzy, kiedy mówisz, co czujesz.

Całość zaczęła mi się szybko dłużyć. Znając na wstępnie powiązania rodzinne, wiedziałem czego się spodziewać w najbliższym czasie, oraz to kiedy nastąpi koniec…

Warto było poznać ale trudno dopatrzyć się tu owych żywych emocji czy romantyzmu – bardziej krzywd, toksycznych relacji czy ukształtowanych przez nie niedojrzałych dorosłych…

> Nie powinien pan leżeć do dziesiątej. Marnuje pan najlepsze godziny dnia. Kto do dziesiątej nie odrobi pierwszej połowy dziennej roboty, ten często nie odrobi i drugiej.

> Heathcliff to także ptaszek! Wstaje o zachodzie słońca – kości, wódka, zamknięte okiennice i świece do samego południa!

> Jaki byłem w jego wieku? Czy wyglądałem kiedy na takiego „gamonia”, jak mówi Józef?
> – Gorzej jeszcze… był pan bardziej ponury.
> – Mam z niego pociechę! Spełnił wszystkie moje nadzieje.