Jest to historia Mackenzie Bishop. Prowadzi ona podwójne życie – nastolatki, która zmaga się z trudną sytuacją rodzinną po nagłej śmierci brata oraz Strażniczki Archiwum, która strzeże równowagi pomiędzy światem żywych i umarłych…

Autorka porusza temat śmierci i tego, co się dzieje z ludźmi po niej. Przygotowała ciekawy świat z elementami fantastyki. Dodatkowo, można znaleźć tu pomysły, które zostały dopracowane w kolejnych książkach, tj. #mściwi czy #nikczemni

> – Pod tym całym kurzem naprawdę coś jest! – Kładzie łokcie na oparciu i opiera brodę pomiędzy nimi. Nie słyszałam, jak wchodził. – Dzień dobry – dodaje. Zapewne nie ma tu żadnego ekspresu z kawą?
> – Niestety, jeszcze nie.
> – Ale nazywacie się kawiarnią?
> – Weź pod uwagę, że na kartce napisano „Otwarcie już wkrótce” (…)
> – Myślałem sobie…
> – To niebezpieczne.

> – Jeżeli nigdzie nie prowadzą, to w czym problem?
> – Drzwi, które nigdzie nie prowadzą, i takie, które prowadzą do nikąd, to całkiem różne rzeczy, Kenzie.

> – Jak spałaś wczorajszej nocy?
> – Z początku strasznie (…)
> – Nie byłem pewien, co zrobić. Wołałaś mnie przez sen.
> – Och, to. To dlatego, że cię zabiłam. – Wes prawie zachłystuje się kawą. – To był wypadek! – zastrzegam. – Naprawdę!

> Zwątpienie to nie zbrodnia. To tylko narzędzie, służące sprawdzeniu naszej wiary. Może nas złamać, ale może nas także wzmocnić. Jest zupełnie naturalne, nawet niezbędne.

Książkę napisała w 2020 roku amerykańska pisarka Victoria Elizabeth Schwab (ur. 1987).
Jest to jednotomowa historia młodej francuskiej dziewczyny urodzonej w XVIII wieku.
W czasach w których pamięć o starych mocach była wciąż żywa…

> Jak do nich mówisz? – pyta. Do starych bogów. Czy wzywasz ich po imieniu?
> – Nie mają imion.
> Czy jest jakieś zaklęcie?
> – Zaklęcia rzucają wiedźmy, a wiedźmy zbyt często płoną na stosach.
> …
> I co się robi, jak nie odpowiedzą?
> – Żyje się dalej.

Pewnego dnia Addie, na skutek zawirowań losu zwróci się do nich z błaganiem o pomoc.
> – Moja droga – mówi ciemność, biorąc pierścionek. – Nie robię w błyskotkach.
O co poprosi, kto ją usłyszy i odpowie, jaką umowę zawrą?

Podobnie jak w innych książkach tej autorki mamy do czynienia z przeskokami w czasie akcji (przeszłość/teraźniejszość). Czasami i tu się to dłuży. Czasami uważny czytacz może przewidzieć to i owo. Jednak patrząc na historię jako całość, to całkiem pozytywna opowieść.

Garść cytatów, które pozostały mi w pamięci:
> – Mam twarz stworzoną do filmów kręconych w sepii – zażartował.
> To i tak lepiej niż twarz stworzona do radia.

> Dużo łatwiej dzielić wspólny sekret niż ukrywać go przed drugą osobą.

> – Wiesz co? – mówi, obejmując go ramieniem – najwspanialszą rzeczą w planach jest to, że można przełożyć je także na inne dni.