Ultimatum to przede wszystkim solidna dawka dynamicznie rozwijającej się akcji. Terroryści porywają rodzinę pilota samolotu pasażerskiego, przez co stawiają go przed wyborem – albo on zgodnie z ich instrukcjami doprowadzi do katastrofy lotu, albo oni zabiją całą jego rodzinę.

> – Widzisz, Bill, prawdopodobnie domyśliłeś się już tego, co oczywiste. Musisz rozbić samolot, którym lecisz, albo ja zabiję Twoją rodzinę. Jeśli piśniesz komuś słówko, twoja rodzina zginie – ciągnął napastnik. – Jeśli przyślesz kogoś do domu, twoja rodzina zginie. – Przerzucił detonator do drugiej ręki. – To proste. Samolot albo rodzina. Wybór należy do ciebie.

Przy okazji śledzenia fabuły, dzięki solidnemu przygotowaniu się autora do tematu, będziemy mieli okazję spojrzeć na narastające problemy we wszystkich dziedzinach naszego życia w związku z utrzymującym się brakiem elektryczności.

> Wobec tego zewrzyjmy się w centrum kryzysowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

> Miałem mały wypadek. Powyłączali sygnalizacje na skrzyżowaniach. Moja alfa romeo nadaje się na złom.
> – Już wcześniej się nadawała.

> Dotarłaś na miejsce bez przeszkód?
> – Z przeszkodami. Na stacjach benzynowych nie działają pompy.
> I co zrobiłyście?
> – Wydoiłyśmy krowy.

> Co prawda niebezpieczeństwo powstania pożaru w wyniku spięcia elektrycznego spadło niemal do zera…

> Widział ktoś Luecka?
> – Od paru minut nie widzę w ogóle nic – rzuciła jakaś kobieta.

> Na tej mapie naniesione są wszystkie nasze systemy awaryjnego zasilania. W kolumnie po prawej widać ile jeszcze jest ich do dyspozycji.
> – Ta kolumna jest pusta.
> Cóż za spostrzegawczość!

> Mogę stąd przeczytać. Wydawanie żywności codziennie od godziny siódmej do godziny dziewiątej.
> – Super. A jeśli kogoś później dopadnie głód?
> Ten system nie jest dostosowany do podróżujących.

Poprzedni tom podkręcił tempo akcji. Ten również nie zwalnia. Dzieje się dużo, a nawet jeszcze więcej. Historia choć smutna, wciąga!

> Przesłuchanie prowadził Petter Falkum, którego w wydziale nazywano Columbo, ponieważ zezował lekko na jedno oko, dokładnie jak aktor odtwarzający rolę porucznika z wydziału zabójstw, który w dodatku podobnie się nazywał: Peter Falk. Kovic nie rozumiała, skąd się wzięło przezwisko. Była za młoda, by znać stary serial kryminalny.

…noej.

Akcja rozgrywa się w ciągu jednego dnia, na przyjęciu zorganizowanym w zaniedbanym, wiejskim majątku rodziny Hardcastle. Świat jest bliski naszemu współczesnemu. Są pierwsze telefony, auta, ale też i powozy konne i lampy ogniem świecące. Dzięki temu, że wydarzenia umiejscowione są na uboczu, główną rolę grają ludzie i ich umiejętności, nie zaś technologia.

Przygoda rozpoczyna się niespodziewanie, w lesie.

> Jak bardzo trzeba się zagubić, żeby pozwolić diabłu wskazać sobie drogę do domu?

Nasz bohater jest przekonany, że w pobliżu doszło do morderstwa. Próbuje sprowadzić pomoc. I tak krok po kroku zbliża się do poznania swojego zadania. Wyjaśnia zabójstwa córki właścicieli posiadłości. Przyjdzie mu się przy tym zmierzyć z intrygami, zagadkami jak również z czyhającą na niego samego, śmiercią.

> Nic lepiej niż maska nie odkrywa prawdziwej natury człowieka.

Pomysł przeżywania wydarzeń jednego dnia, jako różni goście został zrealizowany w interesujący sposób.

> Kim pan jest?
> – Przyjacielem
> Przyjaciele nie czają się w mroku.
> – Nie powiedziałem, że jestem pańskim przyjacielem.

Kryminały nie są gatunkiem którego poszukuję, i choć z początku historia wydawała się nijaka, nie okazała się schematyczna a wręcz wciągnęła.

> Kiedy ja cię ocknąłem, niczego nie mogłem…
O, literówki też były!

Autor recenzji: volix.