> Biedna mała! Bardzo była tym zmartwiona?
> – Skąd! Powiedziała, że jej wcale na nim nie zależy.
> Wobec tego zależy jej bardzo.

> Każdy morderca jest zapewne czyimś starym przyjacielem – wtrącił filozoficznie mały Belg. – Nie wolno mieszać uczuć z rozsądkiem.

> Mon ami – odrzekł z powagą. – Jeżeli ludzie nie mówią prawdy, miej się na baczności pod każdym względem. Podczas dzisiejszej rozprawy tylko jedna osoba, najwyżej dwie zeznawały szczerze, bez wykrętów i osłonek.

> O!… Zapomniałem o tej rozmowie – zastanowiłem się na moment. – Jeszcze jedna zagadka. Trudno sobie wyobrazić, by osoba tak dumna i powściągliwa jak pani Cavendish wtrącała się uparcie w sprawy bez wątpienia nie swoje.
> – Właśnie. Zdumiewająca postawa jak na kobietę tak spokojną i dobrze wychowaną.
> – Rzeczywiście sprawa niezrozumiała – przyznałem – ale i bez znaczenia, więc można ją pominąć.
> – Co ci zawsze mówiłem?! – wybuchnął mój przyjaciel. – Nie wolno nic pomijać. Jeżeli jeden szczegół nie pasuje do teorii, lepiej odrzucić teorię.
> – Przekonamy się – rzuciłem cierpko.
> – Przekonamy się. Oczywiście – powiedział Poirot.