Jeśli już pracujesz w jakimś systemie np. scrumowym, może być ciężko wyłuskać coś dla siebie. Jednak jeśli jesteś sobie sterem, żeglarzem i okrętem, jest szansa że znajdziesz coś dla siebie do przemyślenia i wdrożenia.

Warto poznawać siebie, eksperymentować, ale nie brać wszystkiego jeden do jednego. Np. mam listę zadań, biorę jedno zgodnie z priorytetem. Patrząc z perspektywy tego zadania – metoda typu „najtrudniejsze na początek”, „zjeść zgniłe jajo” – u mnie się nie sprawdza – z doświadczenia wiem, że zamiast poświęcić czas na tę część zadania, lepiej wychodzę „zdejmując” pomniejsze części składowe a to co „najtrudniejsze na pierwszy rzut oka” zostaje na koniec. Dzięki temu od razu mogę ruszyć, w międzyczasie omówić/przemyśleć „to niejasne”, a po ułożeniu wszystkich elementów układanki, może się nawet i okazać, że to co zostało, to jedynie mały szlif – uzupełnienie spójnej całości!

Mały zbiór ciekawych miejsc:
> Czy znasz kota, który co tydzień grzecznie uczęszcza do kościoła, zjada opłatek i jest dobry dla innych za obietnicę wiecznego życia w niebie?
> Co konkretnie miałby dawać Pan Bóg porannym skowronkom. Senność na wieczornych imprezach?
> Jeśli twoje biurko przypomina straszliwy krajobraz po bitwie i za cel obierasz jego posprzątanie, to rozwiązujesz problem tylko na chwilę. Musisz zmienić swoje nawyki, by ponownie nie doprowadzić do rozgardiaszu.
> Będę [zachowanie] przez [czas] w [okolicznościach].
> Stałe pory przerw/jakiegoś działania na podstawie obserwacji własnego „rytmu dnia”.

Autor recenzji: volix.