> – Nazywam się Herkules Poirot.
> MacQueen rzucił tylko:
> – Och! Tak? – I czekał, co jeszcze powie Poirot.
> – Zna pan być może to nazwisko?
> – Owszem, brzmi dość znajomo. Choć zawsze sądziłem, że to jakiś damski krawiec.

> – Tak – odparła. – To prawda.
> – Nie, Mademoiselle, to kłamstwo.
> – Źle mnie pan zrozumiał. To prawda, że pana okłamałam.

> Być może wszyscy kłamią… choć to i tak niczego nie zmienia. Jeśli wszyscy kłamią, to ich kłamstwa są równie poplątane, jak gdyby mówili prawdę.

> Dodali to i owo do tego, co już wiemy. Znaczy, sprawili, że cała ta sprawa stała się jeszcze bardziej niezrozumiała.

> – Doskonale – odparł Poirot. – Wszystko zaczyna się cudownie wyjaśniać! Morderca był niezwykle silnym mężczyzną, a przy tym kobietą, był jednocześnie praworęczny i leworęczny.