> Płynie z tego nauczka – zawsze zaglądaj pod dywan! Gdy tylko ujrzałem, że ten dywanik leży krzywo, powiedziałem sobie: tiens! Nie dał się odsunąć, bo zahaczył o nogi fotela. Może leżeć pod nim coś, co przeoczyła nasza dobra Francoise.

> – Bzdura, Poirot. Bardzo dobrze wiesz, że to bez znaczenia. Ja mam na myśli drobne rzeczy – ślady mogące nas nieomylnie zaprowadzić do morderców.
> – Mon ami, trop o długości metra jest tak samo ważny jak ten, który ma dwa milimetry! Co za romantyczny pomysł, że wszystkie ważne ślady muszą być nieskończenie małe.

> – Nie jestem upoważniony odpowiadać na to pytanie – powiedziałem spokojnie.
> Giraud rzucił mi przenikliwe spojrzenie.
> – Pewnie był na tyle rozsądny, że nie powiedział panu – zauważył gburowato.