Klimat dawnej angielskiej prowincji, mieszkańcy otrzymujący anonimowe listy, które dosłownie nie dają im… żyć.
Historia niezbyt rychliwie opowiedziana z perspektywy młodego lotnika, finalnie rozwiązana przez pannę Marple.

> Jeśli jakieś dziecko skaleczy się w palec łatwo jest powiedzieć „a po coś ciągnął mojego kota za ogon?”

> Tej dziewczynie potrzebna jest jakaś praca, coś co by ją zainteresowało życiem. Znam się doskonale na dziewczętach. Zdziwiłby się pan, jak bardzo się zmieniają, gdy wstąpią do drużyny harcerskiej.

W zacisznej spokojniej miejscowości, pewnego poranka w jednej z rezydencji zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Plotki niebezpiecznie zaczynają krążyć wokół pana domu. O pomoc w obronie dobrego imienia rodziny zostaje poproszona panna Marple!

To moja druga historia z udziałem panny Marple. Wypadła lepiej niż Morderstwo na plebanii, choć wydaje się bardziej złożona i zestarzała się całkiem zgrabnie, to nadal przygody Herkulesa bardziej do mnie trafiają.

> Nie, na pewno nikomu nie powiem, będę milczała jak grób.
> – Kto tak mówi, postępuje zawsze inaczej.

> Tę okropną tlenioną blondynkę? Tę, która zawsze leży w ogrodzie… goła, że tak powiem?
> – Tak, moja droga. I to ona właśnie leżała przed kominkiem… uduszona!

> Nikt nie słyszał nic niezwykłego, z wyjątkiem trzeciej pokojówki, a ta znowu słyszała za dużo! Jęki, krwiożercze okrzyki i niesamowite kroki, i nie wiedzieć co jeszcze. Druga pokojówka, sypiająca w tym samym pokoju, zeznała, że dziewczyna spałą całą noc jak suseł.

> Policja z Glenshire pracowała gorliwie. Sprowadzono aparaty fotograficzne.

> Lubi pan powieści kryminalne? Ja bardzo! Czytam wszystkie! I mam już autografy Dorothy Sayers i Aghaty Christie…

> Ja dosyć lubię pannę Marple. Przynajmniej ma poczucie humoru.
> – To największa zołza w całej wsi! W dodatku zawsze jest zorientowana we wszystkim, co się dzieje, i wyciąga z tego najgorsze wnioski.
> Gryzelda, jak już wspomniałem, jest dużo młodsza ode mnie. W moim wieku człowiek już wie, że te najgorsze okazują się zazwyczaj prawdą.

> Nawiasem mówiąc, nasz wieczorny posiłek dobitnie potwierdzał przekonanie Gryzeldy, że kiedy już do czegoś się przyłoży, efekty są zdecydowanie bardziej opłakane, niż kiedy się nie postara.

> W oczach zadurzonego młodego mężczyzny wybranka serca zawsze przypomina anioła.

> Ojej! – zawołała moja żona, rzucając się na fotel. – Ależ przydałby się jakiś dreszczyk emocji. Morderstwo, choćby nawet włamanie.
> – Nie przypuszczam, by mieszkał tu ktoś, do kogo warto się włamać. – Chyba że ukradniemy sztuczną szczękę panny Hartnell.

> Powiedziałbym raczej, że ma nadzwyczaj wyostrzony słuch. Oceniam to na podstawie liczby skandali, które wywołała, „usłyszawszy coś przez przypadek”.

> Ona jest atrakcyjna. Ciągle ktoś się jej oświadcza, tak mi powiedziała.
> – Skoro ktoś składa jej propozycje tutaj we wsi, to bezprawnie – skwitowałem. – Nie mamy tu wolnego kawalera.

> Myślałem sobie, że gdy nadejdzie mój czas, żałowałbym, gdybym mógł powoływać się jedynie na swoją sprawiedliwość. Mogłoby to bowiem oznaczać, że i mnie wymierzono by tylko sprawiedliwość…