Wracamy do miasteczka Styles. Stary, schorowany detektyw prosi swojego oddanego przyjaciela – Hastingsa, aby pomógł mu zapobiec zbrodni planowanej przez jednego z gości pensjonatu – tajemniczego Iksa.

Wciągająca rozbudowana fabuła! Szkoda, że to już zakończenie historii Herkulesa Poirot.

> – Ja nie narzekam – oznajmił Poirot, przystępując do dalszych narzekań.

> Kiedy młode dziewczęta zwracają się do ciebie grzecznie, bardzo, ale to bardzo grzecznie – to już koniec. „Biedny staruszek – myślą sobie – bądźmy dla niego miłe.”

Herkules Poirot tym razem będzie musiał wytropić sprawcę morderstwa popełnionego na halloweenowej imprezie dla dzieci. O ofierze wiemy, że owego wieczoru chwaliła się iż była świadkiem prawdziwego morderstwa…

Ciekawym dodatkiem jest wspominanie spraw już rozwiązanych, jak np. morderstwa pani McGinty – przy okazji uzupełniając historie o nowe ploteczki.

> (..) bo nie wiem, od czego zacząć.
> – Chyba od początku – zasugerował Poirot. – Czy może to zbyt konwencjonalna metoda?

> – Czy wie pan, co mi to wszystko przypomina? – spytała pani Oliver. – Komputer. Pan się programuje.

> Aby odnieść w życiu sukces należy z uporem dążyć do upragnionego celu, iść za głosem swoich artystycznych skłonności, ale trzeba też być handlowcem. Musi pan sprzedawać swoje towary. Inaczej jest pan zmuszony realizować pomysły innych w sposób nie zawsze zgodny z własnymi poglądami.

Poirot zostaje poproszony o zbadanie sprawy śmierci pani McGinty. Rozpoczyna się dochodzenie pod presją czasu – jest już podejrzany oczekujący na wyrok. Dlaczego kobieta zginęła? Jakie sekrety skrywają okoliczni mieszkańcy? Kto popełnił zbrodnie?

> – Nazywam się Herkules Poirot.
> Żadnej reakcji.
> – Tak?
> – Chciałem porozmawiać o sprawach domowych.
> – Odkurzacz już mamy!
> – Ależ nie, to nieporozumienie. Chcę tylko zadać kilka pytań na temat pewnej sprawy domowej.
> – Ach, to jedna z tych ankiet…

> Kwestia nie jest rozstrzygnięta, dopóki nie jest rozstrzygnięta sprawiedliwie.

Historii tym razem nie opowie nam ani Herkules Poirot, ani Panna Marple – tylko syn prowadzącego śledztwo policjanta a równocześnie narzeczony Sophii – głównej spadkobierczyni otrutego milionera.

Znajdziemy tu zagmatwaną intrygę pilnie dokumentowaną przez najmłodszą mieszkankę rodzinnego domu – nastoletnią Josephine. Podejrzenia, domysły i niebanalne zakończenie – każdy może być mordercą!

> – Czy nikt ci nie mówił, że nieładnie jest podsłuchiwać pod drzwiami?
> Josephine energicznie pokiwała głową.
> – Pewnie, że mówili. Ale jak chcesz coś wiedzieć, to musisz podsłuchiwać.

Herkules Poirot powraca! Młoda dziewczyna postanawia zmierzyć się ze skrywaną przed nią mroczną przeszłością – jej prawdziwa matka zmarła w więzieniu wkrótce po tym, jak została skazana za otrucie męża.
Dziewczyna nie wierzy w winę matki i prosi Herkulesa o zbadanie sprawy… sprzed szesnastu lat. (a pamiętajmy, że w tamtych czasach jedyne na czym może się oprzeć to relacje słowne, nieliczne zapiski)

> „Mężczyźni” powiedziała takim tonem, jakim bogacz wymawia słowo „bolszewicy”, ideowy komunista słowo „kapitaliści”, a dobra gospodyni – „karaluchy”.

> Miał już wtedy pod czterdziestkę i był od dawna żonaty. Dojrzał więc całkowicie do tego, żeby zgłupieć dla jakiejś smarkuli.

> Charles Osborne, jeden z biografów Christie, stwierdził, że wprowadziła w Pięciu Małych Świnkach efekt Rashomona (zob. film Akiry Kurosawy – Rashomon, 1950 r.), zanim jeszcze został on tak nazwany: pokazała mianowicie, że świadectwa różnych ludzi dotyczące tego samego wydarzenia są odmienne i trudno stwierdzić, kto mówi prawdę.

U.N. Owen (wymowa zbliżona do unknown, nieznany) właściciel luksusowej rezydencji na Wyspie Żołnierzyków zaprasza dziesięć osób na wakacyjny wypoczynek.

Wkrótce po ich przybyciu na miejsce, służba informuje, że gospodarz jeszcze nie dotarł ale nagrał dla nich powitanie. Nagranie zawiera zbiór win zebranych. Goście zaczynają ginąć jeden po drugim w sposób pasujący do słów wiersza o Dziesięciu Małych Żołnierzykach. Czy doczekają się pomocy?

Pomimo upływu czasu powieść nadal trzyma poziom!

> Właśnie myślałem o Lucy i Johnie Combes. Para dzieciaków, którą najechałem niedaleko Cambridge. Fatalny pech.
> – Dla nich czy dla pana?
> Tak… właściwie myślałem, że dla mnie, ale… naturalnie ma pan rację, to był przeklęty pech dla nich.

> Nie ulega wątpliwości, że jej serce przestało bić, ale powstaje pytanie, z jakiego powodu.

> Czy pan wie, co myślę?
> – Jeśli ma mi pan zamiar powiedzieć, nie widzę potrzeby zgadywania.

> Dobrze, dobrze – odparł Lombard – nie lubię się zakładać. Zresztą, jak pan zginie, i tak nie odbiorę wygranej.

> – Ale pani będzie zimno w tej cienkiej sukience.
> Vera zaśmiała się ochrypłym głosem.
> – Zimno? Będę zimniejsza, gdy zostanę zabita.

Zbliża Boże Narodzenie. Senior rodu Simeon Lee do swej rezydencji zaprasza rodzinę z którą niemal nie utrzymywał kontaktów.
Mało przyjemnej atmosfery nie poprawia pojawienie się uchodzącego za czarną owcę syna, a tym bardziej wnuczki, którą rodzina widzi po raz pierwszy.
W ponurych nastrojach podsycanych pragnieniem odziedziczenia jak największego spadku zebrani dowiadują się o zabójstwie milionera.

> Bardzo chciałbym jednak znać pani przypuszczenia co do zmian w testamencie. Nie pytam o wiadomości, lecz o domysły pani. Dzięki Bogu, les femmes, one nie potrzebują wiele czasu, by wysnuć jakieś domysły.

> – No chyba nie zastanawiał się pan przez dwadzieścia minut nad tym, czy warto zadzwonić?

> – Domyśla się pani, kto mógłby to zrobić?
> – To Horbury. Bo ma złodziejstwo wypisane na gębie. Te rozbiegane oczka… Poza tym podsłuchuje pod drzwiami i chodzi cicho jak kot, a wszystkie koty to złodzieje.

> – Chce pan ich jeszcze raz przesłuchiwać?
> – Porozmawiać! W rozmowie wyjaśniają się pewne rzeczy. Podczas długiej rozmowy bardzo trudno jest ukryć prawdę!
> – Więc pan sądzi, że ktoś kłamie?
> – Mon cher, każdy kłamie. Warto oddzielić niewinne łgarstwa od kłamstw istotnych.

> – A jak wszedł z powrotem do domu?
> – Znalazł jakiś sposób. Powiedzmy, że któraś ze służących wpuściła go bocznym wejściem.
> Poirot spojrzał na Sugdena ironicznie.
> – A więc zdaje się całkowicie na łaskę dwóch kobiet. To jest krok ryzykowny z jedną, z dwiema to gwarancja wpadki.

> – Pod wieloma względami miasto wydaje mi się straszne. A religia bardzo dziwna.
> – Dziś rano wyproszono mnie z jakiegoś świętego miejsca, bo miałam suknię bez rękawów – powiedziała z urazą. – Najwidoczniej Wszechmogący nie akceptuje moich nagich ramion, choć przecież sam je stworzył.

> Młodzi ludzie zazwyczaj śmiało głoszą swoje ideały, poglądy i z odwagą ich bronią, a do wielu spraw podchodzą raczej teoretycznie niż praktycznie. Jeżeli ktoś głęboko wierzy w siebie i w słuszność własnego postępowania, może czasami uczynić wiele dobrego, czasami zaś, przy sposobności, narobić wiele szkody. Natomiast osoba w średnim wieku, doświadczona, wie i rozumie, że interwencja w cudze sprawy może bardziej zaszkodzić, niż pomóc, a więc roztropnie trzyma się z dala. Skutki są plus minus wyrównane.

> – Uff! – jęknął. – Ktoś powinien otruć tę kobietę!
> – Panią Boynton?
> – Nie! Miałem na myśli lady Westholme. Nie do wiary! Baba ma od lat męża i ten nie zrobił tego jeszcze?

> – No… Bo… Proszę pani… To tak przyjemnie, że kobieta może w ogóle czegoś dokonać i… że…
> – Nie zgadzam się z panią! – przerwała szorstko Sara. – Ja cieszę się, gdy człowiek potrafi dokonać godnego uwagi czynu. A czy to kobieta, czy mężczyzna, jest sprawą obojętną.

> – Słyszałam, proszę pana – podjęła z przekonaniem – że raz w sprawie Orient-Expressu przyjął pan bez zastrzeżeń oficjalną wersję wydarzeń.
> Poirot zerknął na nią spod oka.
> – Ciekaw jestem, od kogo wie pani o tym?
> – Czy to prawda?
> – Cóż…