> – Przepraszam, że dziś jest tak poetycko.
> – Jak?
> – Poetycko. – Pogoda. Jest jak wiersz. W którym każde słowo znaczy kilka rzeczy i wszystko jest przenośnią. Sens zakodowany w rytmie i brzmieniu, i pauzami między wersami. Wszystko jest przejmujące i dotkliwe, jak wiatr i mróz.
> – Mogłabyś po prostu powiedzieć, że jest zimno.

> – Coś nie gra? – pyta kota.
> – Miauuuuurrrrrrrr – odpowiada kot, a połączenie miauczenia z warknięciem sugeruje, że nie gra tyle rzeczy, iż nie wiadomo nawet, od czego zacząć.

> – To znaczy, że jeżeli spotkał pan kogoś, kto nie figuruje w moich księgach, to osoba ta do nas nie zawitała. – W czasie – dodaje dla wyjaśnienia.
> – To absurd.
> – Absurdalność danej kwestii nie wyklucza jej prawdziwości.

> Chłopak zaczyna żałować, że odpowiedni ludzie, z którymi powinien porozmawiać, nie mają nad głowami lewitujących strzałek ani dialogów do wyboru. (..) w pewnych sytuacjach mogłoby być to przydatne.

> Gniew pewnie już jej minął. Choć zarazem przychodzi mu do głowy, że spokój Mirabel jest bardziej zbliżony do ciszy w oku cyklonu.

> Nie ma to jak zbyt wiele życiodajnych eliksirów umieszczonych tuż przed drzwiami, za którymi na pewno nie kryje się nic groźnego.

> Bądź dzielna. Bądź odważna. Nie bój się głośno mówić. Nigdy się nie zmieniaj, chyba że dla samej siebie. Każda dusza warta swojego gwiezdnego pyłu przyjmie cię z dobrodziejstwem inwentarza, taką jaka jesteś. Nie trać czasu na nikogo, kto ci nie wierzy, kiedy mówisz, co czujesz.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Siri, stąd wybór padł na jednotomowego Żelaznego Wilka.

> Juvo, czasami życie rzuca nas ze schodów, a wtedy stajemy przed najprostszym, a zarazem najtrudniejszym wyborem, jaki można sobie wyobrazić. Podnieść się czy pójść na dno?

Zostaniemy przeniesieni w czasie do odległej pokrytej śniegiem krainy.
Blisko jej technicznie do średniowiecza, ludzie skupiają się w ufortyfikowanych miastach.

> Most nazywał się Szósty, a najgłupszą rzeczą jaką człowiek mógł zrobić, było wypytywanie strażników, co się stało z poprzednimi pięcioma. Żart był tak ograny, że ryzykowało się odmowę wstępu.

To co wyróżnia niektóre z miast to czerpiące moc z wilczej krwi – stare portale, umożliwiające błyskawiczne podróże na znaczne odległości.
Władzę oficjalnie sprawuje arystokracja, ogromne wpływy ma też gildia Czytających z krwi, oraz budzący grozę – tajemniczy Wieczni.

> Wiesz, że Klemens ci nie ufa?
> – To mądry człowiek.
> Mówisz, że ma rację?
> Mówię, że gdyby najwyższy przywódca Straży Kręgu ufał ludziom wokoło, byłoby to niemądre.

W świecie tym, żyje silna niezależna młoda kobieta z kotem. E… diabł… e… wilkiem? Może nie taka znowu niezależna…
Juva, główna bohaterka tej historii, córka przywódczyni Czytających z krwi, wbrew woli matki podążająca własną drogą – wojowniczki polującej na wilki, będzie miała pełne ręce roboty.
Każda strona, każda odkryta tajemnica, wyjaśniając jedną rzecz, będzie popychała do poszukiwania odpowiedzi na kolejną.

> Jeśli posądzasz mnie o kłamstwo, dlaczego odbywamy te rozmowę?
> – Bo to, o czym ludzie kłamią, więcej o nich mówi niż ich prawdy.

Miło będzie jeszcze kiedyś tu wrócić!

PS Na zdecydowaną pochwałę zasługuje wykonanie książki – solidne, miłe w dotyku strony, całość wizualnie spójna – aż miło się po nią sięga!

W tej baśni daniem głównym są trudne losy chłopca, który od najmłodszych lat ma w życiu pod górkę. Zetkniemy się tu z trudnymi tematami społecznymi – tj. przemoc, molestowanie – skłaniającymi nas do refleksji.

Historia zgrabnie osadzona w realiach współczesnej Korei. Ze smakiem wpleciona nutka magii – chłopak w trakcie ucieczki z domu znajduje schronienie w pobliskiej piekarni, która jak się szybko okazuje – jest prowadzona przez czarodzieja.

Ciekawie jest poznawać debiuty, a do tego tak ładnie wydane! #okładkowasroka
Na konieec, o końcu warto wspomnieć, że historia ma dwa różne zakończenia!

> Szczegóły produktu: daj to komuś, kogo nie lubisz. Ciastko ograniczy zdolności umysłowe tej osoby na średnio dwie godziny, przez co nie poradzi sobie ona z żadnym zadaniem.

> Sam zły wybór nie jest problemem – powiedział po krótkiej przerwie – Chodzi mi o to, że trzeba brać odpowiedzialność za skutki swoich działań. Jeżeli chcesz, żeby niewidzialne siły posprzątały bałagan za ciebie, twój wybór będzie jeszcze bardziej nieodwracalny niż początkowo.

> Nie możesz wyhodować nowej skóry bez wcześniejszych ran.

> …i przede wszystkim dlaczego ludzkie uczucia nie mogą się rozpuścić jak sól w gorącej wodzie? U niektórych puszka tuńczyka ma dłuższy termin ważności niż emocje. Nagle zdałem sobie sprawę, że sól się rozpuszcza, ale nie znika. Bez siłowego oddzielenia pozostanie w wodzie na zawsze.

A gdyby ktoś napisał historię jak z Harrego Pottera, ale z perspektywy pracownika szkoły? Linus Barker, czterdziestoletni pracownik Wydziału Nadzoru nad Magicznymi Nieletnimi. Sztywniak, samotnik, formalista. Niespodziewanie otrzymuje zadanie skontrolowania objętego ścisłą tajemnicą sierocińca.
Historia o poważnych sprawach poprowadzona w ciekawy sposób, z dodatkiem magii.

> – Na co dzień pracuję z młodzieżą objętą klauzulą tajności. – Milczę jak grób. Żadna wiedza nie opuszcza mojej głowy.
> – I chyba do niej nie trafia.

> – Straszny z pana sztywniak.
> – Chęć przeżycia to nie sztywniactwo.
> – Krawat się panu przekrzywił.
> – Tak? Dziękuję. Nie cierpię wyglądać jak niedbaluch… ha, ha, bardzo śmieszne.

> – Ty głupi kocie! Zobaczysz, że cię tu zostawię!
> Nigdy by tego nie zrobił, ale groźby bez pokrycia były lepsze niż żadne.

> Czasami nasze uprzedzenia wpływają na nasze myśli nawet w chwilach, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jeśli nauczymy się rozpoznawać te momenty i wyciągać z nich wnioski, możemy stać się lepszymi ludźmi.

> Choć żywię szacunek do Zasad i przepisów, stanowią one raczej wskazówki, a nie obowiązujące prawo. Zostały spisane lata temu i nigdy nie doczekały się uaktualnienia. Jak możemy narzucać ludziom niezmiennie te same przestarzałe rozwiązania, mimo że świat poszedł do przodu?

> Jestem zaledwie papierem. Kruchym i cienkim. Wznoszony ku słońcu, przepuszczam światło na wskroś. Zapisany, nie nadaję się już do niczego. Rysy na mnie są historią. Są opowieścią. Mówią o rzeczach, które ludzie mogą przeczytać, ale ludzie widzą tylko słowa, a nie kartkę, na której one widnieją. Jestem zaledwie papierem i choć istnieje wiele podobnych do mnie kartek, żadna nie jest dokładnie taka sama. Jestem wyschniętym pergaminem. Mam zmarszczki. Mam dziury. Zmocz mnie, a się rozpuszczę. Podpal mnie, a spłonę. Weź mnie w stwardniałe dłonie, a się pogniotę. Porwę. Jestem zaledwie papierem. Kruchym i cienkim.

> To, że nie wszystko jest takie, jak oczekiwałeś, nie oznacza, że jest złe.