> – Przepraszam, że dziś jest tak poetycko.
> – Jak?
> – Poetycko. – Pogoda. Jest jak wiersz. W którym każde słowo znaczy kilka rzeczy i wszystko jest przenośnią. Sens zakodowany w rytmie i brzmieniu, i pauzami między wersami. Wszystko jest przejmujące i dotkliwe, jak wiatr i mróz.
> – Mogłabyś po prostu powiedzieć, że jest zimno.

> – Coś nie gra? – pyta kota.
> – Miauuuuurrrrrrrr – odpowiada kot, a połączenie miauczenia z warknięciem sugeruje, że nie gra tyle rzeczy, iż nie wiadomo nawet, od czego zacząć.

> – To znaczy, że jeżeli spotkał pan kogoś, kto nie figuruje w moich księgach, to osoba ta do nas nie zawitała. – W czasie – dodaje dla wyjaśnienia.
> – To absurd.
> – Absurdalność danej kwestii nie wyklucza jej prawdziwości.

> Chłopak zaczyna żałować, że odpowiedni ludzie, z którymi powinien porozmawiać, nie mają nad głowami lewitujących strzałek ani dialogów do wyboru. (..) w pewnych sytuacjach mogłoby być to przydatne.

> Gniew pewnie już jej minął. Choć zarazem przychodzi mu do głowy, że spokój Mirabel jest bardziej zbliżony do ciszy w oku cyklonu.

> Nie ma to jak zbyt wiele życiodajnych eliksirów umieszczonych tuż przed drzwiami, za którymi na pewno nie kryje się nic groźnego.

> Bądź dzielna. Bądź odważna. Nie bój się głośno mówić. Nigdy się nie zmieniaj, chyba że dla samej siebie. Każda dusza warta swojego gwiezdnego pyłu przyjmie cię z dobrodziejstwem inwentarza, taką jaka jesteś. Nie trać czasu na nikogo, kto ci nie wierzy, kiedy mówisz, co czujesz.

Cesarstwo Piasku to bardzo ładnie wydana opowieść fantasy w indyjskich klimatach. Znajdziemy tu magię, dewy, bogów i twardą politykę ludzi.

Świat został ciekawie zbudowany. Włada nim cesarstwo, któremu przychylność bogów zapewnia wiara i stojący na jej czele mistyk. (To całkiem interesująca postać, warto zastanowić się nie tylko nad tym co robi ale także dlaczego i od czego się zaczęło)

Śledząc losy młodej dziewczyny – Mehr – poznamy znaczenie snów bogów, taneczne obrzędy ku ich czci wykonywane w trakcie Burzy. Szkoda, że te wątki nie zostały rozwinięte. Szczegółowe opisanie magii burz czy snów pewnie stworzyło by niesamowity klimat, a tu… są tylko wymieniane z nazwy wiele razy.
Całość minęła mi dość szybko z towarzyszącą myślą – ,,kiedy historia ruszy?”. Przyszło mi na tę chwilę czekać aż do ostatnich stron, które okazały się …drzwiami do napisania kolejnego tomu. Może tam będzie lepiej?

> Jaką mądrą decyzję można podjąć przy okazji małżeństwa? – zapytała Mehr, choć wiedziała, że Nahira się roześmieje. I tak się stało.

> – Daj spokój – namawiała go Mehr. – Wszyscy mają coś, co lubią. Może w sekrecie malujesz obrazy co?
> Wbrew sobie Amun był wyraźnie rozbawiony.
> – Co miałbym tu malować? Piasek? Czy może więcej piasku?

> – To koszmarny pomysł.
> – Owszem. Ale błyskotliwie zrealizowany koszmarny pomysł musi być lepszy niż koszmarnie zrealizowany błyskotliwy pomysł.

> – Nie chcę być niegrzeczna, ale jesteś szczurem.
> – To się wydaje oczywiste.
> – Ale mówisz.
> – Ponownie, oczywiste.

> Odkrył, że ta banda to przemytnicy, i postanowił zająć się nimi w cywilizowany sposób.
> – Cywilizowany?! – wykrzyknęła kiedy rozległ się kolejny wystrzał.
> – Skonstruowanie armaty wymaga cywilizacji.

> Wiecie, jak wiele romansów uniknęłoby tragedii, gdyby bohater pomyślał: „Wiecie co, może powinienem ją najpierw spytać, czy w ogóle mnie lubi?”

> Wiecie, jak wiele przedłużających się przygód mogłoby się skrócić, gdyby bohaterka zastanowiła się: „Wiecie co, może powinnam się upewnić, czy to, czego poszukuję, nie miałam przez ten cały czas przy sobie”?

> Kiedy człowiek porzuci niektóre obawy i założenia, otwiera się przed nim cały świat.

> Wspomnienia mają w zwyczaju się zmieniać. W miarę upływu czasu stają się bardziej gorzkie lub słodsze – jak napar, który wypiliśmy, a później próbujemy odtworzyć. Nie da się posmakować wspomnienia, nie zanieczyszczając go tym, kim się staliśmy.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Siri, stąd wybór padł na jednotomowego Żelaznego Wilka.

> Juvo, czasami życie rzuca nas ze schodów, a wtedy stajemy przed najprostszym, a zarazem najtrudniejszym wyborem, jaki można sobie wyobrazić. Podnieść się czy pójść na dno?

Zostaniemy przeniesieni w czasie do odległej pokrytej śniegiem krainy.
Blisko jej technicznie do średniowiecza, ludzie skupiają się w ufortyfikowanych miastach.

> Most nazywał się Szósty, a najgłupszą rzeczą jaką człowiek mógł zrobić, było wypytywanie strażników, co się stało z poprzednimi pięcioma. Żart był tak ograny, że ryzykowało się odmowę wstępu.

To co wyróżnia niektóre z miast to czerpiące moc z wilczej krwi – stare portale, umożliwiające błyskawiczne podróże na znaczne odległości.
Władzę oficjalnie sprawuje arystokracja, ogromne wpływy ma też gildia Czytających z krwi, oraz budzący grozę – tajemniczy Wieczni.

> Wiesz, że Klemens ci nie ufa?
> – To mądry człowiek.
> Mówisz, że ma rację?
> Mówię, że gdyby najwyższy przywódca Straży Kręgu ufał ludziom wokoło, byłoby to niemądre.

W świecie tym, żyje silna niezależna młoda kobieta z kotem. E… diabł… e… wilkiem? Może nie taka znowu niezależna…
Juva, główna bohaterka tej historii, córka przywódczyni Czytających z krwi, wbrew woli matki podążająca własną drogą – wojowniczki polującej na wilki, będzie miała pełne ręce roboty.
Każda strona, każda odkryta tajemnica, wyjaśniając jedną rzecz, będzie popychała do poszukiwania odpowiedzi na kolejną.

> Jeśli posądzasz mnie o kłamstwo, dlaczego odbywamy te rozmowę?
> – Bo to, o czym ludzie kłamią, więcej o nich mówi niż ich prawdy.

Miło będzie jeszcze kiedyś tu wrócić!

PS Na zdecydowaną pochwałę zasługuje wykonanie książki – solidne, miłe w dotyku strony, całość wizualnie spójna – aż miło się po nią sięga!

Tak trafiłem na „Do gwiazd” – opowieści z gatunku science fiction. Znajdziemy w niej kosmiczny świat po katastrofie – z niebanalna fabułą. Podoba mi się to, że zwykłe elementy, wydarzenia, pozornie nie sprawiające wrażenia ważnych – są ważne. Odgrywają rolę. Jeśli nie od razu, to z czasem. Nie są pustym wypełniaczem. Jest to przemyślana opowieść. Celowo wprowadzane kawałki układanki nie są zapominane. Warto zwracać na nie uwagę!

W drugim tomie akcja _skacze_ do przodu i zdecydowanie nie będzie nudno. Czy warto? Z tym pytaniem zasiadłem do lektury po południu, a ostatnią stronę przewróciłem już… wśród gwiazd!

Trzeci tom kazał na siebie długo czekać. Ładnie… spina . Historię. Chociaż, mogło by w niej być mniej mbota…

> W opowieściach bohaterka zawsze ma wiernego rumaka – który nie mówi – albo lojalnego, milczącego pomocnika. Teraz zrozumiałam dlaczego. Samotny jeździec zapewne niewiele by dokonał, gdyby jego koń był niepoprawnym gadułą z obsesją na punkcie grzybów.

> Czego ty nie skasowałaś, to skasowałem ja. Ledwie zmieściłem się w pamięci ja, moje bazy grzybów, zapasowe kopie baz grzybów oraz kopie kopii.

> Stawiacie czoło bestii, tak jak my.
> – Nie jednej bestii. Są ich tysiące, miliony.
> Zatem jesteście zgubieni.

> To, że zadajesz sobie sprawę z możliwości dokonania wyboru, nie czyni cię tchórzem ani egoistą. Nie definiują cię pytania. Tylko to, jak na nie odpowiesz.

Minęło dziesięć lat od wydarzeń z debiutanckiego tomu Cesarstwo Piasku , w którym główną bohaterką była Mehr.
Ta książka opowiada historię jej młodszej siostry – Arwy. Dziewczyny zostały rozdzielone przez co nie znają swoich losów. Tak samo i my moglibyśmy przeczytać ten tom bez znajomości poprzedniego.
Awra odkrywa dziedzictwo ludu Amrithi – a także wraz z dziedzicem Mahy wyrusza do sekretnego świata zmarłych – tytułowej Krainy Popiołu – aby znaleźć sposób na uratowanie pogrążonego w chaosie świata żywych.

Z początku ciężko było mi się wczuć w tę przygodę. Jak to opowieść o siostrze, to w końcu kontynuacja czy nie! Do tego ta cała niesprawiedliwość, że nie wie nic o swoim ludzie, rodzinie.

Jednak finalnie, powieść okazała się zdecydowanie lepsza od poprzedniej!

> Złość, która się w tobie kryje, jest zupełnie zwyczajna.
> – A ty uznałaś, że włożenie broni w rękę kobiety pełnej gniewu jest najlepszym pomysłem?

> Chyba łatwej byłoby pracować w świetle dnia.
> – Tak, ale wątpię, by woal pomagał ci widzieć.

> Jeśli ktoś jest na schodach, znajdziemy się w pułapce.
> – Byłaby to poważna odmiana w porównaniu z naszą obecną sytuacją.

PS Nie próbuj dostawić z przodu imienia głównej bohaterki litery „L”. – Za późno!

W tej baśni daniem głównym są trudne losy chłopca, który od najmłodszych lat ma w życiu pod górkę. Zetkniemy się tu z trudnymi tematami społecznymi – tj. przemoc, molestowanie – skłaniającymi nas do refleksji.

Historia zgrabnie osadzona w realiach współczesnej Korei. Ze smakiem wpleciona nutka magii – chłopak w trakcie ucieczki z domu znajduje schronienie w pobliskiej piekarni, która jak się szybko okazuje – jest prowadzona przez czarodzieja.

Ciekawie jest poznawać debiuty, a do tego tak ładnie wydane! #okładkowasroka
Na konieec, o końcu warto wspomnieć, że historia ma dwa różne zakończenia!

> Szczegóły produktu: daj to komuś, kogo nie lubisz. Ciastko ograniczy zdolności umysłowe tej osoby na średnio dwie godziny, przez co nie poradzi sobie ona z żadnym zadaniem.

> Sam zły wybór nie jest problemem – powiedział po krótkiej przerwie – Chodzi mi o to, że trzeba brać odpowiedzialność za skutki swoich działań. Jeżeli chcesz, żeby niewidzialne siły posprzątały bałagan za ciebie, twój wybór będzie jeszcze bardziej nieodwracalny niż początkowo.

> Nie możesz wyhodować nowej skóry bez wcześniejszych ran.

> …i przede wszystkim dlaczego ludzkie uczucia nie mogą się rozpuścić jak sól w gorącej wodzie? U niektórych puszka tuńczyka ma dłuższy termin ważności niż emocje. Nagle zdałem sobie sprawę, że sól się rozpuszcza, ale nie znika. Bez siłowego oddzielenia pozostanie w wodzie na zawsze.

Jest to historia Mackenzie Bishop. Prowadzi ona podwójne życie – nastolatki, która zmaga się z trudną sytuacją rodzinną po nagłej śmierci brata oraz Strażniczki Archiwum, która strzeże równowagi pomiędzy światem żywych i umarłych…

Autorka porusza temat śmierci i tego, co się dzieje z ludźmi po niej. Przygotowała ciekawy świat z elementami fantastyki. Dodatkowo, można znaleźć tu pomysły, które zostały dopracowane w kolejnych książkach, tj. #mściwi czy #nikczemni

> – Pod tym całym kurzem naprawdę coś jest! – Kładzie łokcie na oparciu i opiera brodę pomiędzy nimi. Nie słyszałam, jak wchodził. – Dzień dobry – dodaje. Zapewne nie ma tu żadnego ekspresu z kawą?
> – Niestety, jeszcze nie.
> – Ale nazywacie się kawiarnią?
> – Weź pod uwagę, że na kartce napisano „Otwarcie już wkrótce” (…)
> – Myślałem sobie…
> – To niebezpieczne.

> – Jeżeli nigdzie nie prowadzą, to w czym problem?
> – Drzwi, które nigdzie nie prowadzą, i takie, które prowadzą do nikąd, to całkiem różne rzeczy, Kenzie.

> – Jak spałaś wczorajszej nocy?
> – Z początku strasznie (…)
> – Nie byłem pewien, co zrobić. Wołałaś mnie przez sen.
> – Och, to. To dlatego, że cię zabiłam. – Wes prawie zachłystuje się kawą. – To był wypadek! – zastrzegam. – Naprawdę!

> Zwątpienie to nie zbrodnia. To tylko narzędzie, służące sprawdzeniu naszej wiary. Może nas złamać, ale może nas także wzmocnić. Jest zupełnie naturalne, nawet niezbędne.