Przy okazji śledzenia fabuły, dzięki solidnemu przygotowaniu się autora do tematu, będziemy mieli okazję spojrzeć na narastające problemy we wszystkich dziedzinach naszego życia w związku z utrzymującym się brakiem elektryczności.

> Wobec tego zewrzyjmy się w centrum kryzysowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

> Miałem mały wypadek. Powyłączali sygnalizacje na skrzyżowaniach. Moja alfa romeo nadaje się na złom.
> – Już wcześniej się nadawała.

> Dotarłaś na miejsce bez przeszkód?
> – Z przeszkodami. Na stacjach benzynowych nie działają pompy.
> I co zrobiłyście?
> – Wydoiłyśmy krowy.

> Co prawda niebezpieczeństwo powstania pożaru w wyniku spięcia elektrycznego spadło niemal do zera…

> Widział ktoś Luecka?
> – Od paru minut nie widzę w ogóle nic – rzuciła jakaś kobieta.

> Na tej mapie naniesione są wszystkie nasze systemy awaryjnego zasilania. W kolumnie po prawej widać ile jeszcze jest ich do dyspozycji.
> – Ta kolumna jest pusta.
> Cóż za spostrzegawczość!

> Mogę stąd przeczytać. Wydawanie żywności codziennie od godziny siódmej do godziny dziewiątej.
> – Super. A jeśli kogoś później dopadnie głód?
> Ten system nie jest dostosowany do podróżujących.

Wracamy do miasteczka Styles. Stary, schorowany detektyw prosi swojego oddanego przyjaciela – Hastingsa, aby pomógł mu zapobiec zbrodni planowanej przez jednego z gości pensjonatu – tajemniczego Iksa.

Wciągająca rozbudowana fabuła! Szkoda, że to już zakończenie historii Herkulesa Poirot.

> – Ja nie narzekam – oznajmił Poirot, przystępując do dalszych narzekań.

> Kiedy młode dziewczęta zwracają się do ciebie grzecznie, bardzo, ale to bardzo grzecznie – to już koniec. „Biedny staruszek – myślą sobie – bądźmy dla niego miłe.”

Herkules Poirot tym razem będzie musiał wytropić sprawcę morderstwa popełnionego na halloweenowej imprezie dla dzieci. O ofierze wiemy, że owego wieczoru chwaliła się iż była świadkiem prawdziwego morderstwa…

Ciekawym dodatkiem jest wspominanie spraw już rozwiązanych, jak np. morderstwa pani McGinty – przy okazji uzupełniając historie o nowe ploteczki.

> (..) bo nie wiem, od czego zacząć.
> – Chyba od początku – zasugerował Poirot. – Czy może to zbyt konwencjonalna metoda?

> – Czy wie pan, co mi to wszystko przypomina? – spytała pani Oliver. – Komputer. Pan się programuje.

> Aby odnieść w życiu sukces należy z uporem dążyć do upragnionego celu, iść za głosem swoich artystycznych skłonności, ale trzeba też być handlowcem. Musi pan sprzedawać swoje towary. Inaczej jest pan zmuszony realizować pomysły innych w sposób nie zawsze zgodny z własnymi poglądami.

Poirot zostaje poproszony o zbadanie sprawy śmierci pani McGinty. Rozpoczyna się dochodzenie pod presją czasu – jest już podejrzany oczekujący na wyrok. Dlaczego kobieta zginęła? Jakie sekrety skrywają okoliczni mieszkańcy? Kto popełnił zbrodnie?

> – Nazywam się Herkules Poirot.
> Żadnej reakcji.
> – Tak?
> – Chciałem porozmawiać o sprawach domowych.
> – Odkurzacz już mamy!
> – Ależ nie, to nieporozumienie. Chcę tylko zadać kilka pytań na temat pewnej sprawy domowej.
> – Ach, to jedna z tych ankiet…

> Kwestia nie jest rozstrzygnięta, dopóki nie jest rozstrzygnięta sprawiedliwie.

Historii tym razem nie opowie nam ani Herkules Poirot, ani Panna Marple – tylko syn prowadzącego śledztwo policjanta a równocześnie narzeczony Sophii – głównej spadkobierczyni otrutego milionera.

Znajdziemy tu zagmatwaną intrygę pilnie dokumentowaną przez najmłodszą mieszkankę rodzinnego domu – nastoletnią Josephine. Podejrzenia, domysły i niebanalne zakończenie – każdy może być mordercą!

> – Czy nikt ci nie mówił, że nieładnie jest podsłuchiwać pod drzwiami?
> Josephine energicznie pokiwała głową.
> – Pewnie, że mówili. Ale jak chcesz coś wiedzieć, to musisz podsłuchiwać.

Herkules Poirot powraca! Młoda dziewczyna postanawia zmierzyć się ze skrywaną przed nią mroczną przeszłością – jej prawdziwa matka zmarła w więzieniu wkrótce po tym, jak została skazana za otrucie męża.
Dziewczyna nie wierzy w winę matki i prosi Herkulesa o zbadanie sprawy… sprzed szesnastu lat. (a pamiętajmy, że w tamtych czasach jedyne na czym może się oprzeć to relacje słowne, nieliczne zapiski)

> „Mężczyźni” powiedziała takim tonem, jakim bogacz wymawia słowo „bolszewicy”, ideowy komunista słowo „kapitaliści”, a dobra gospodyni – „karaluchy”.

> Miał już wtedy pod czterdziestkę i był od dawna żonaty. Dojrzał więc całkowicie do tego, żeby zgłupieć dla jakiejś smarkuli.

> Charles Osborne, jeden z biografów Christie, stwierdził, że wprowadziła w Pięciu Małych Świnkach efekt Rashomona (zob. film Akiry Kurosawy – Rashomon, 1950 r.), zanim jeszcze został on tak nazwany: pokazała mianowicie, że świadectwa różnych ludzi dotyczące tego samego wydarzenia są odmienne i trudno stwierdzić, kto mówi prawdę.

Klimat dawnej angielskiej prowincji, mieszkańcy otrzymujący anonimowe listy, które dosłownie nie dają im… żyć.
Historia niezbyt rychliwie opowiedziana z perspektywy młodego lotnika, finalnie rozwiązana przez pannę Marple.

> Jeśli jakieś dziecko skaleczy się w palec łatwo jest powiedzieć „a po coś ciągnął mojego kota za ogon?”

> Tej dziewczynie potrzebna jest jakaś praca, coś co by ją zainteresowało życiem. Znam się doskonale na dziewczętach. Zdziwiłby się pan, jak bardzo się zmieniają, gdy wstąpią do drużyny harcerskiej.

W zacisznej spokojniej miejscowości, pewnego poranka w jednej z rezydencji zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Plotki niebezpiecznie zaczynają krążyć wokół pana domu. O pomoc w obronie dobrego imienia rodziny zostaje poproszona panna Marple!

To moja druga historia z udziałem panny Marple. Wypadła lepiej niż Morderstwo na plebanii, choć wydaje się bardziej złożona i zestarzała się całkiem zgrabnie, to nadal przygody Herkulesa bardziej do mnie trafiają.

> Nie, na pewno nikomu nie powiem, będę milczała jak grób.
> – Kto tak mówi, postępuje zawsze inaczej.

> Tę okropną tlenioną blondynkę? Tę, która zawsze leży w ogrodzie… goła, że tak powiem?
> – Tak, moja droga. I to ona właśnie leżała przed kominkiem… uduszona!

> Nikt nie słyszał nic niezwykłego, z wyjątkiem trzeciej pokojówki, a ta znowu słyszała za dużo! Jęki, krwiożercze okrzyki i niesamowite kroki, i nie wiedzieć co jeszcze. Druga pokojówka, sypiająca w tym samym pokoju, zeznała, że dziewczyna spałą całą noc jak suseł.

> Policja z Glenshire pracowała gorliwie. Sprowadzono aparaty fotograficzne.

> Lubi pan powieści kryminalne? Ja bardzo! Czytam wszystkie! I mam już autografy Dorothy Sayers i Aghaty Christie…