Przy okazji śledzenia fabuły, dzięki solidnemu przygotowaniu się autora do tematu, będziemy mieli okazję spojrzeć na narastające problemy we wszystkich dziedzinach naszego życia w związku z utrzymującym się brakiem elektryczności.

> Wobec tego zewrzyjmy się w centrum kryzysowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

> Miałem mały wypadek. Powyłączali sygnalizacje na skrzyżowaniach. Moja alfa romeo nadaje się na złom.
> – Już wcześniej się nadawała.

> Dotarłaś na miejsce bez przeszkód?
> – Z przeszkodami. Na stacjach benzynowych nie działają pompy.
> I co zrobiłyście?
> – Wydoiłyśmy krowy.

> Co prawda niebezpieczeństwo powstania pożaru w wyniku spięcia elektrycznego spadło niemal do zera…

> Widział ktoś Luecka?
> – Od paru minut nie widzę w ogóle nic – rzuciła jakaś kobieta.

> Na tej mapie naniesione są wszystkie nasze systemy awaryjnego zasilania. W kolumnie po prawej widać ile jeszcze jest ich do dyspozycji.
> – Ta kolumna jest pusta.
> Cóż za spostrzegawczość!

> Mogę stąd przeczytać. Wydawanie żywności codziennie od godziny siódmej do godziny dziewiątej.
> – Super. A jeśli kogoś później dopadnie głód?
> Ten system nie jest dostosowany do podróżujących.

Wracamy do miasteczka Styles. Stary, schorowany detektyw prosi swojego oddanego przyjaciela – Hastingsa, aby pomógł mu zapobiec zbrodni planowanej przez jednego z gości pensjonatu – tajemniczego Iksa.

Wciągająca rozbudowana fabuła! Szkoda, że to już zakończenie historii Herkulesa Poirot.

> – Ja nie narzekam – oznajmił Poirot, przystępując do dalszych narzekań.

> Kiedy młode dziewczęta zwracają się do ciebie grzecznie, bardzo, ale to bardzo grzecznie – to już koniec. „Biedny staruszek – myślą sobie – bądźmy dla niego miłe.”

Herkules Poirot tym razem będzie musiał wytropić sprawcę morderstwa popełnionego na halloweenowej imprezie dla dzieci. O ofierze wiemy, że owego wieczoru chwaliła się iż była świadkiem prawdziwego morderstwa…

Ciekawym dodatkiem jest wspominanie spraw już rozwiązanych, jak np. morderstwa pani McGinty – przy okazji uzupełniając historie o nowe ploteczki.

> (..) bo nie wiem, od czego zacząć.
> – Chyba od początku – zasugerował Poirot. – Czy może to zbyt konwencjonalna metoda?

> – Czy wie pan, co mi to wszystko przypomina? – spytała pani Oliver. – Komputer. Pan się programuje.

> Aby odnieść w życiu sukces należy z uporem dążyć do upragnionego celu, iść za głosem swoich artystycznych skłonności, ale trzeba też być handlowcem. Musi pan sprzedawać swoje towary. Inaczej jest pan zmuszony realizować pomysły innych w sposób nie zawsze zgodny z własnymi poglądami.

Historii tym razem nie opowie nam ani Herkules Poirot, ani Panna Marple – tylko syn prowadzącego śledztwo policjanta a równocześnie narzeczony Sophii – głównej spadkobierczyni otrutego milionera.

Znajdziemy tu zagmatwaną intrygę pilnie dokumentowaną przez najmłodszą mieszkankę rodzinnego domu – nastoletnią Josephine. Podejrzenia, domysły i niebanalne zakończenie – każdy może być mordercą!

> – Czy nikt ci nie mówił, że nieładnie jest podsłuchiwać pod drzwiami?
> Josephine energicznie pokiwała głową.
> – Pewnie, że mówili. Ale jak chcesz coś wiedzieć, to musisz podsłuchiwać.

Herkules Poirot powraca! Młoda dziewczyna postanawia zmierzyć się ze skrywaną przed nią mroczną przeszłością – jej prawdziwa matka zmarła w więzieniu wkrótce po tym, jak została skazana za otrucie męża.
Dziewczyna nie wierzy w winę matki i prosi Herkulesa o zbadanie sprawy… sprzed szesnastu lat. (a pamiętajmy, że w tamtych czasach jedyne na czym może się oprzeć to relacje słowne, nieliczne zapiski)

> „Mężczyźni” powiedziała takim tonem, jakim bogacz wymawia słowo „bolszewicy”, ideowy komunista słowo „kapitaliści”, a dobra gospodyni – „karaluchy”.

> Miał już wtedy pod czterdziestkę i był od dawna żonaty. Dojrzał więc całkowicie do tego, żeby zgłupieć dla jakiejś smarkuli.

> Charles Osborne, jeden z biografów Christie, stwierdził, że wprowadziła w Pięciu Małych Świnkach efekt Rashomona (zob. film Akiry Kurosawy – Rashomon, 1950 r.), zanim jeszcze został on tak nazwany: pokazała mianowicie, że świadectwa różnych ludzi dotyczące tego samego wydarzenia są odmienne i trudno stwierdzić, kto mówi prawdę.

Klimat dawnej angielskiej prowincji, mieszkańcy otrzymujący anonimowe listy, które dosłownie nie dają im… żyć.
Historia niezbyt rychliwie opowiedziana z perspektywy młodego lotnika, finalnie rozwiązana przez pannę Marple.

> Jeśli jakieś dziecko skaleczy się w palec łatwo jest powiedzieć „a po coś ciągnął mojego kota za ogon?”

> Tej dziewczynie potrzebna jest jakaś praca, coś co by ją zainteresowało życiem. Znam się doskonale na dziewczętach. Zdziwiłby się pan, jak bardzo się zmieniają, gdy wstąpią do drużyny harcerskiej.

W zacisznej spokojniej miejscowości, pewnego poranka w jednej z rezydencji zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Plotki niebezpiecznie zaczynają krążyć wokół pana domu. O pomoc w obronie dobrego imienia rodziny zostaje poproszona panna Marple!

To moja druga historia z udziałem panny Marple. Wypadła lepiej niż Morderstwo na plebanii, choć wydaje się bardziej złożona i zestarzała się całkiem zgrabnie, to nadal przygody Herkulesa bardziej do mnie trafiają.

> Nie, na pewno nikomu nie powiem, będę milczała jak grób.
> – Kto tak mówi, postępuje zawsze inaczej.

> Tę okropną tlenioną blondynkę? Tę, która zawsze leży w ogrodzie… goła, że tak powiem?
> – Tak, moja droga. I to ona właśnie leżała przed kominkiem… uduszona!

> Nikt nie słyszał nic niezwykłego, z wyjątkiem trzeciej pokojówki, a ta znowu słyszała za dużo! Jęki, krwiożercze okrzyki i niesamowite kroki, i nie wiedzieć co jeszcze. Druga pokojówka, sypiająca w tym samym pokoju, zeznała, że dziewczyna spałą całą noc jak suseł.

> Policja z Glenshire pracowała gorliwie. Sprowadzono aparaty fotograficzne.

> Lubi pan powieści kryminalne? Ja bardzo! Czytam wszystkie! I mam już autografy Dorothy Sayers i Aghaty Christie…

U.N. Owen (wymowa zbliżona do unknown, nieznany) właściciel luksusowej rezydencji na Wyspie Żołnierzyków zaprasza dziesięć osób na wakacyjny wypoczynek.

Wkrótce po ich przybyciu na miejsce, służba informuje, że gospodarz jeszcze nie dotarł ale nagrał dla nich powitanie. Nagranie zawiera zbiór win zebranych. Goście zaczynają ginąć jeden po drugim w sposób pasujący do słów wiersza o Dziesięciu Małych Żołnierzykach. Czy doczekają się pomocy?

Pomimo upływu czasu powieść nadal trzyma poziom!

> Właśnie myślałem o Lucy i Johnie Combes. Para dzieciaków, którą najechałem niedaleko Cambridge. Fatalny pech.
> – Dla nich czy dla pana?
> Tak… właściwie myślałem, że dla mnie, ale… naturalnie ma pan rację, to był przeklęty pech dla nich.

> Nie ulega wątpliwości, że jej serce przestało bić, ale powstaje pytanie, z jakiego powodu.

> Czy pan wie, co myślę?
> – Jeśli ma mi pan zamiar powiedzieć, nie widzę potrzeby zgadywania.

> Dobrze, dobrze – odparł Lombard – nie lubię się zakładać. Zresztą, jak pan zginie, i tak nie odbiorę wygranej.

> – Ale pani będzie zimno w tej cienkiej sukience.
> Vera zaśmiała się ochrypłym głosem.
> – Zimno? Będę zimniejsza, gdy zostanę zabita.