Przy okazji śledzenia fabuły, dzięki solidnemu przygotowaniu się autora do tematu, będziemy mieli okazję spojrzeć na narastające problemy we wszystkich dziedzinach naszego życia w związku z utrzymującym się brakiem elektryczności.

> Wobec tego zewrzyjmy się w centrum kryzysowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

> Miałem mały wypadek. Powyłączali sygnalizacje na skrzyżowaniach. Moja alfa romeo nadaje się na złom.
> – Już wcześniej się nadawała.

> Dotarłaś na miejsce bez przeszkód?
> – Z przeszkodami. Na stacjach benzynowych nie działają pompy.
> I co zrobiłyście?
> – Wydoiłyśmy krowy.

> Co prawda niebezpieczeństwo powstania pożaru w wyniku spięcia elektrycznego spadło niemal do zera…

> Widział ktoś Luecka?
> – Od paru minut nie widzę w ogóle nic – rzuciła jakaś kobieta.

> Na tej mapie naniesione są wszystkie nasze systemy awaryjnego zasilania. W kolumnie po prawej widać ile jeszcze jest ich do dyspozycji.
> – Ta kolumna jest pusta.
> Cóż za spostrzegawczość!

> Mogę stąd przeczytać. Wydawanie żywności codziennie od godziny siódmej do godziny dziewiątej.
> – Super. A jeśli kogoś później dopadnie głód?
> Ten system nie jest dostosowany do podróżujących.

Klimat dawnej angielskiej prowincji, mieszkańcy otrzymujący anonimowe listy, które dosłownie nie dają im… żyć.
Historia niezbyt rychliwie opowiedziana z perspektywy młodego lotnika, finalnie rozwiązana przez pannę Marple.

> Jeśli jakieś dziecko skaleczy się w palec łatwo jest powiedzieć „a po coś ciągnął mojego kota za ogon?”

> Tej dziewczynie potrzebna jest jakaś praca, coś co by ją zainteresowało życiem. Znam się doskonale na dziewczętach. Zdziwiłby się pan, jak bardzo się zmieniają, gdy wstąpią do drużyny harcerskiej.

W zacisznej spokojniej miejscowości, pewnego poranka w jednej z rezydencji zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Plotki niebezpiecznie zaczynają krążyć wokół pana domu. O pomoc w obronie dobrego imienia rodziny zostaje poproszona panna Marple!

To moja druga historia z udziałem panny Marple. Wypadła lepiej niż Morderstwo na plebanii, choć wydaje się bardziej złożona i zestarzała się całkiem zgrabnie, to nadal przygody Herkulesa bardziej do mnie trafiają.

> Nie, na pewno nikomu nie powiem, będę milczała jak grób.
> – Kto tak mówi, postępuje zawsze inaczej.

> Tę okropną tlenioną blondynkę? Tę, która zawsze leży w ogrodzie… goła, że tak powiem?
> – Tak, moja droga. I to ona właśnie leżała przed kominkiem… uduszona!

> Nikt nie słyszał nic niezwykłego, z wyjątkiem trzeciej pokojówki, a ta znowu słyszała za dużo! Jęki, krwiożercze okrzyki i niesamowite kroki, i nie wiedzieć co jeszcze. Druga pokojówka, sypiająca w tym samym pokoju, zeznała, że dziewczyna spałą całą noc jak suseł.

> Policja z Glenshire pracowała gorliwie. Sprowadzono aparaty fotograficzne.

> Lubi pan powieści kryminalne? Ja bardzo! Czytam wszystkie! I mam już autografy Dorothy Sayers i Aghaty Christie…

U.N. Owen (wymowa zbliżona do unknown, nieznany) właściciel luksusowej rezydencji na Wyspie Żołnierzyków zaprasza dziesięć osób na wakacyjny wypoczynek.

Wkrótce po ich przybyciu na miejsce, służba informuje, że gospodarz jeszcze nie dotarł ale nagrał dla nich powitanie. Nagranie zawiera zbiór win zebranych. Goście zaczynają ginąć jeden po drugim w sposób pasujący do słów wiersza o Dziesięciu Małych Żołnierzykach. Czy doczekają się pomocy?

Pomimo upływu czasu powieść nadal trzyma poziom!

> Właśnie myślałem o Lucy i Johnie Combes. Para dzieciaków, którą najechałem niedaleko Cambridge. Fatalny pech.
> – Dla nich czy dla pana?
> Tak… właściwie myślałem, że dla mnie, ale… naturalnie ma pan rację, to był przeklęty pech dla nich.

> Nie ulega wątpliwości, że jej serce przestało bić, ale powstaje pytanie, z jakiego powodu.

> Czy pan wie, co myślę?
> – Jeśli ma mi pan zamiar powiedzieć, nie widzę potrzeby zgadywania.

> Dobrze, dobrze – odparł Lombard – nie lubię się zakładać. Zresztą, jak pan zginie, i tak nie odbiorę wygranej.

> – Ale pani będzie zimno w tej cienkiej sukience.
> Vera zaśmiała się ochrypłym głosem.
> – Zimno? Będę zimniejsza, gdy zostanę zabita.

Zbliża Boże Narodzenie. Senior rodu Simeon Lee do swej rezydencji zaprasza rodzinę z którą niemal nie utrzymywał kontaktów.
Mało przyjemnej atmosfery nie poprawia pojawienie się uchodzącego za czarną owcę syna, a tym bardziej wnuczki, którą rodzina widzi po raz pierwszy.
W ponurych nastrojach podsycanych pragnieniem odziedziczenia jak największego spadku zebrani dowiadują się o zabójstwie milionera.

> Bardzo chciałbym jednak znać pani przypuszczenia co do zmian w testamencie. Nie pytam o wiadomości, lecz o domysły pani. Dzięki Bogu, les femmes, one nie potrzebują wiele czasu, by wysnuć jakieś domysły.

> – No chyba nie zastanawiał się pan przez dwadzieścia minut nad tym, czy warto zadzwonić?

> – Domyśla się pani, kto mógłby to zrobić?
> – To Horbury. Bo ma złodziejstwo wypisane na gębie. Te rozbiegane oczka… Poza tym podsłuchuje pod drzwiami i chodzi cicho jak kot, a wszystkie koty to złodzieje.

> – Chce pan ich jeszcze raz przesłuchiwać?
> – Porozmawiać! W rozmowie wyjaśniają się pewne rzeczy. Podczas długiej rozmowy bardzo trudno jest ukryć prawdę!
> – Więc pan sądzi, że ktoś kłamie?
> – Mon cher, każdy kłamie. Warto oddzielić niewinne łgarstwa od kłamstw istotnych.

> – A jak wszedł z powrotem do domu?
> – Znalazł jakiś sposób. Powiedzmy, że któraś ze służących wpuściła go bocznym wejściem.
> Poirot spojrzał na Sugdena ironicznie.
> – A więc zdaje się całkowicie na łaskę dwóch kobiet. To jest krok ryzykowny z jedną, z dwiema to gwarancja wpadki.

> – Pod wieloma względami miasto wydaje mi się straszne. A religia bardzo dziwna.
> – Dziś rano wyproszono mnie z jakiegoś świętego miejsca, bo miałam suknię bez rękawów – powiedziała z urazą. – Najwidoczniej Wszechmogący nie akceptuje moich nagich ramion, choć przecież sam je stworzył.

> Młodzi ludzie zazwyczaj śmiało głoszą swoje ideały, poglądy i z odwagą ich bronią, a do wielu spraw podchodzą raczej teoretycznie niż praktycznie. Jeżeli ktoś głęboko wierzy w siebie i w słuszność własnego postępowania, może czasami uczynić wiele dobrego, czasami zaś, przy sposobności, narobić wiele szkody. Natomiast osoba w średnim wieku, doświadczona, wie i rozumie, że interwencja w cudze sprawy może bardziej zaszkodzić, niż pomóc, a więc roztropnie trzyma się z dala. Skutki są plus minus wyrównane.

> – Uff! – jęknął. – Ktoś powinien otruć tę kobietę!
> – Panią Boynton?
> – Nie! Miałem na myśli lady Westholme. Nie do wiary! Baba ma od lat męża i ten nie zrobił tego jeszcze?

> – No… Bo… Proszę pani… To tak przyjemnie, że kobieta może w ogóle czegoś dokonać i… że…
> – Nie zgadzam się z panią! – przerwała szorstko Sara. – Ja cieszę się, gdy człowiek potrafi dokonać godnego uwagi czynu. A czy to kobieta, czy mężczyzna, jest sprawą obojętną.

> – Słyszałam, proszę pana – podjęła z przekonaniem – że raz w sprawie Orient-Expressu przyjął pan bez zastrzeżeń oficjalną wersję wydarzeń.
> Poirot zerknął na nią spod oka.
> – Ciekaw jestem, od kogo wie pani o tym?
> – Czy to prawda?
> – Cóż…

Na prośbę znanego archeologa, młoda pielęgniarka wyjeżdża na wykopaliska na Bliskim Wschodzie aby zaopiekować się jego żoną. Wkrótce żona zostaje zamordowana! Liczne wzajemne podejrzenia, zazdrość, tajemnicza przeszłość, listy z pogróżkami… Sprawę spróbuje wyjaśnić nie kto inny jak Herkules Poirot!

> – Bo ja wiem. Może i bym dała radę…
> – Jestem pewien, że siostra potrafi.
> – Tylko zupełnie nie wiem, jak się do tego zabrać.
> – Istnieją wypróbowane metody. Trzeba zacząć od początku, pisać aż do samego końca i dopiero wtedy przestać.

> Pani Leidner zaprowadziła mnie do magazynu wykopalisk. Stało tam bardzo dużo przedmiotów – głównie skorup, chociaż i sporo posklejanych i powiązanych garnków. Według mnie wszystko to można było z czystym sumieniem wyrzucić.
> – Ojej! – powiedziałam. – Jaka szkoda, że wszystko jest potłuczone. Czy to warto trzymać?

> – Okropnie się czuje, nic nie robiąc. Ale z natury jestem leniwa.
> – Dlaczego nie miałabyś być, moja droga, skoro ci to sprawia przyjemność.

Seryjny morderca dzieli się z Herkulesem planami popełnienia morderstwa. O zamiarach zbrodni informuje go listownie – podając m. in. kiedy, gdzie oraz na jaką literę zaczyna się imię i nazwisko ofiary. Giną kolejne osoby wg. kolejności alfabetycznej… Duet Poirot & Hastings podejmuje śledztwo!

Jeśli zaintrygował Cię motyw listy – sięgnij także po kryminał Punkt Zero – autorstwa dwóch skandynawskich pisarzy Jørn Lier Horst & Thomas Enger – jest to pierwszy tom cyklu z 2020 roku, świeża i wciągająca historia umiejscowiona w czasach nam współczesnych!

– Przepraszam, czy pan też był na wojnie?
– Byłem. Trochę mnie to… wytrąciło z równowagi…
– Oo! – zdziwił się młody człowiek.
– Czasami nie bardzo wiem co robię.
– Naprawdę?… Przepraszam, ale śpieszę się. Jestem z kimś umówiony – powiedział nagle i odszedł szybko; wiedział, co grozi, gdy ktoś zacznie opowiadać o swoim zdrowiu.

– Powinieneś być krawcową, Poirot. Ja nie widzę nigdy, jak kto jest ubrany.
– Powinieneś zapisać się do klubu nudystów, Hastings.

– Zapewniam cię Hastings, że dla osoby, która ma coś do ukrycia, nic nie jest bardziej niebezpieczne od rozmowy. (…) Człowiek, mój drogi, nie może oprzeć się pokusie i w rozmowie z innym człowiekiem musi dać wyraz swojej indywidualności. W takim wypadku wcześniej czy później musi się zdradzić.