Cesarstwo Piasku to bardzo ładnie wydana opowieść fantasy w indyjskich klimatach. Znajdziemy tu magię, dewy, bogów i twardą politykę ludzi.

Świat został ciekawie zbudowany. Włada nim cesarstwo, któremu przychylność bogów zapewnia wiara i stojący na jej czele mistyk. (To całkiem interesująca postać, warto zastanowić się nie tylko nad tym co robi ale także dlaczego i od czego się zaczęło)

Śledząc losy młodej dziewczyny – Mehr – poznamy znaczenie snów bogów, taneczne obrzędy ku ich czci wykonywane w trakcie Burzy. Szkoda, że te wątki nie zostały rozwinięte. Szczegółowe opisanie magii burz czy snów pewnie stworzyło by niesamowity klimat, a tu… są tylko wymieniane z nazwy wiele razy.
Całość minęła mi dość szybko z towarzyszącą myślą – ,,kiedy historia ruszy?”. Przyszło mi na tę chwilę czekać aż do ostatnich stron, które okazały się …drzwiami do napisania kolejnego tomu. Może tam będzie lepiej?

> Jaką mądrą decyzję można podjąć przy okazji małżeństwa? – zapytała Mehr, choć wiedziała, że Nahira się roześmieje. I tak się stało.

> – Daj spokój – namawiała go Mehr. – Wszyscy mają coś, co lubią. Może w sekrecie malujesz obrazy co?
> Wbrew sobie Amun był wyraźnie rozbawiony.
> – Co miałbym tu malować? Piasek? Czy może więcej piasku?