> – To koszmarny pomysł.
> – Owszem. Ale błyskotliwie zrealizowany koszmarny pomysł musi być lepszy niż koszmarnie zrealizowany błyskotliwy pomysł.

> – Nie chcę być niegrzeczna, ale jesteś szczurem.
> – To się wydaje oczywiste.
> – Ale mówisz.
> – Ponownie, oczywiste.

> Odkrył, że ta banda to przemytnicy, i postanowił zająć się nimi w cywilizowany sposób.
> – Cywilizowany?! – wykrzyknęła kiedy rozległ się kolejny wystrzał.
> – Skonstruowanie armaty wymaga cywilizacji.

> Wiecie, jak wiele romansów uniknęłoby tragedii, gdyby bohater pomyślał: „Wiecie co, może powinienem ją najpierw spytać, czy w ogóle mnie lubi?”

> Wiecie, jak wiele przedłużających się przygód mogłoby się skrócić, gdyby bohaterka zastanowiła się: „Wiecie co, może powinnam się upewnić, czy to, czego poszukuję, nie miałam przez ten cały czas przy sobie”?

> Kiedy człowiek porzuci niektóre obawy i założenia, otwiera się przed nim cały świat.

> Wspomnienia mają w zwyczaju się zmieniać. W miarę upływu czasu stają się bardziej gorzkie lub słodsze – jak napar, który wypiliśmy, a później próbujemy odtworzyć. Nie da się posmakować wspomnienia, nie zanieczyszczając go tym, kim się staliśmy.

Na twórczość Brandona Sandersona trafiłem przypadkowo, szukając historii w klimatach fantasy. To co znalazłem, zachęciło mnie by bliżej przyjrzeć się dorobkowi autora. Tak trafiłem na „Do gwiazd”, tym razem opowieści z gatunku science fiction.

Znajdziemy tu świat kosmiczny po katastrofie, jednakże fabuła nie jest banalna. Podoba mi się to, że zwykłe elementy, wydarzenia, pozornie nie sprawiające wrażenia ważnych – są ważne. Odgrywają rolę. Jeśli nie od razu, to z czasem. Nie są pustym wypełniaczem, słowotokiem. Jest to przemyślana opowieść. Celowo wprowadzane kawałki układanki nie są zapominane. Warto zwracać na nie uwagę, bo zostaną wykorzystane!

Historia nie jest zakończona, w tym miesiącu zostanie wydany w Polsce kolejny, dopiero co napisany, tom!

Warto!

Autor recenzji: volix.

Gdyby historia była dłuższa, pozwoliłaby wczuć się w losy bohaterów przez co książka zapadłaby w mej pamięci zdecydowanie pozytywniej!

btw. autor przyznaje się do inspiracji twórczością Philipa K. Dicka.

Autor recenzji: volix.

Znajdziemy tu kontynuacje rozpoczętych wątków, m.in. w wieży…

> – Jasności? A jeśli zostanę złapany?
> – Mogą cię zabić. Ale musimy podjąć to ryzyko.

> Co zrobiłaby Janash w takiej sytuacji? Cóż, poza znalezieniem sposobu, by zabić Raboniel?

A także wyjrzymy gdzieniegdzie poza Roshar!

> …Zwinąć? Nie rozumiem tego sformułowania.
> – Odchodzi! Albo odeszła.
> – Opuściła pałac?
> – Planetę, idiotko.

Jednym z ciekawszych elementów całego tomu, dość nieoczekiwanie, był dla mnie proces Adolina i wydarzenia z nim związane.

Z nieciekawych to, kto to wymyślił, by na grzbiecie książki dopisać „część druga”, kiedy na pierwszym pusto.

A tu co się stało?
> Nikt nie postrzegał zagrożenia tak jak Venli. Ona nie rozumiała części rzeczy, które mówił Venli, albo w nie nie wierzyła.

Autor recenzji: volix.

Godna, ciekawa choć czasem dłużąca się kontynuacja historii.

Knowania Taravangiana. Kaladin na emeryturze. Stopieni w natarciu. Urban exploration wieży. Dzieje się!

Tytułowe Elantris to nazwa majestatycznego miasta z równie wyjątkowymi mieszkańcami posiadającymi wspaniałe moce, miasta, które popadło w ruinę. Obecnie rozpada się tak, jak… jego nieliczni mieszkańcy.

Upadek miasta spowodowała mroczna moc, czy może bardziej choroba? Ludzie mówią na nią Shaod. Może dopaść każdego, niespodziewanie. Powoduje ona zmiany fizyczne, tj. siwiejące włosy, sińce, plamy na skórze… I, co najgorsze – nie gojące się nigdy rany, rozpadające się ciało… Ci, którzy na nią zapadną, są izolowani od zdrowych obywateli – „aby nie zarazić”. Miejscem zsyłki jest zniszczone miasto – Elantris.

Już na samym początku historii, Shaod dosięga jednego z głównych bohaterów – Raodena, księcia Arelonu – mieszkającego obecnie w Kae. Wstydliwa i problematyczna dla królestwa sprawa zostaje szybko zamieciona pod dyw… mury sąsiedniego Elantris. Książę zostaje zamknięty w Elantris, oraz oficjalnie uznany za zmarłego.

Czemu sprawa nagłej śmierci następcy tronu jest tak problematyczna? W najbliższych dniach ma przybyć z sąsiedniego królestwa – Ted – księżniczka Sarene. Obiecana księciu żona (ah ta polityka). Przyszła królowa. Para poznała się listownie, książę zrobił pozytywne wrażenie na księżniczce, Sarene do niego przypływa, a on? Nie żyje. Dodatkowo władni ludzie królestwa naginają fakty tak, że uznają, że ślub już był, a ją uważa się za wdowę. Śledząc losy bohaterów odkrywamy historię Elantris, mocy, poszukiwania prawdy. Będzie się działo!

Z początku ciężko było mi się wczuć w tę przygodę. Jednak wraz z rozwojem fabuły było coraz lepiej. Od strony technicznej polskie wydanie jest w porządku. Twarda i ładna okładka. Brak dodatków poza krótkim postscriptum. I dwoma kolorowymi mapkami. Szkoda, mogło by być więcej!

Po przeczytaniu całej opowieści w pamięci został mi bardzo ciepły obraz z pozytywnym przekazem – nie poddawaj się! To dobra historia. Sięgnij po nią. A jeśli zastanawiasz się czy spróbować dać szansę Sandersonowi, to Elantris jest niezłym wyborem.

ISBN: 978-83-7480-667-1
Tytuł oryginału: Elantris

Autor recenzji: volix.

Wojnę! Ok, może nie tyle co wojnę, to jej widmo, przyszłość królestwa Idris zaczyna malować się w czarnych barwach. Niemalże czuć w nim oddech wrogo nastawionych sąsiadów – Hallandren. I… to właśnie kolory i oddechy rządzą tym światem.

Elementem zakrawającym o termin magii jest BioChroma. Każdy człowiek rodzi się z jednym „oddechem”. Czy możemy go porównać do duszy? Nie. Ponieważ ów oddech można stracić – ale tylko z własnej woli – przekazać komuś innemu. W takiej sytuacji, stajemy się szarym człowiekiem bez niego, ale nadal żyjemy. Za to obdarowany staje się posiadaczem kolejnego. Im więcej oddechów zgromadzimy, tym stajemy się silniejsi. Nie fizycznie. Duchowo. Świat staje się dla nas bardziej wyraźny, dostrzegamy więcej kolorów. Awansujemy w społeczeństwie. To nie wszystko! Po odpowiednim treningu możemy nawet przekazać część oddechów wybranemu przedmiotowi – rozbudzić go. Rozbudzony przedmiot potrafi spełniać nasze niezbyt skomplikowane rozkazy.

Polityka stanowi tu spory element fabuły. Z rysu historycznego dowiadujemy się, że królowi Hallandren obiecano za żonę jedną z córek króla Idris. W skrócie by nie spoilować – akcja skupia się na losach córek w związku z decyzją ich ojca.

Rozjemca to jedyna z książek Sandersona do której podchodziłem… krok, za krokiem, po kroku. Początek strasznie mnie wynudził. Kolejne strony przewracałem w ogromnych odstępach czasu. Jednak po przeczytaniu całości, stwierdzam, że jak już przebrniesz przez początek i wczujesz się w ten świat, to „daje radę”. Opowieść powoli bo powoli ale jednak przyśpiesza. Im bliżej końca tym więcej elementów mozaiki układa się w nieoczekiwany obraz.

Oczekiwałem ciekawej historii, taką zastałem, choć czasami się dłużyła, a czasami była trochę naciągana (hej, w Twoim królestwie prowadzi dywersje ktoś z obcego królestwa i… i tak sobie hultaj rozrabia i rozrabia). Oczekiwałem oryginalnej mocy, taką zastałem. Początek był trudny. Jednak dałem Rozjemcy szansę i wysłuchałem jego opowieść do końca. Nie był to czas zmarnowany.

ISBN: 9788374806701
Tytuł oryginału: Warbreaker

Autor recenzji: volix.