> Karolina wychodzi z domu, nie po to, by zbierać plotki, ale by je rozsiewać.

> Komórki? – spytał Raglan, wytrzeszczając oczy.
> – Tak, małe komórki mózgu – wyjaśnił Belg.
> Aha, aha, no tak, wszyscy z nich chyba korzystamy.
> W mniejszym lub większym stopniu – mruknął Poirot.

> Pan lubi opery?
> – Czasami biorą mnie znajomi. (…) Gorszy hałas niż tubylcy z tam-tamami.

> No więc? Zebrałem odciski palców wszystkich mieszkańców domu, wszystkich, proszę pamiętać, od starej pani począwszy, a na dziewczynie kuchennej skończywszy.
> – Nie wiem, czy pani Ackroyd byłaby zachwycona mianem „starej pani”. Jestem pewien, że spędza niejedną godzinę nad rozmaitymi kremami do twarzy.
> Od każdego!

> Les femmes! – zgodził się Belg. – Są wspaniałe! Mówią bez zastanowienia i potem cud – mają rację. Kobiety podświadomie obserwują tysiące najdrobniejszych szczegółów, nie wiedząc nawet, że to robią. Ich podświadomość sumuje te szczegóły, no i mamy rezultat, który one nazywają intuicją. Ja jestem bardzo dobrym psychologiem, ja o tym wszystkim wiem.

> Może mi łaskawie powiesz, Karolino, mam dyplom lekarski czy nie?
> – Masz dyplom, przyznaję, Jamesie, to znaczy, wiem, że masz. Ale zupełnie brak ci wyobraźni.
> Ponieważ ciebie obdarzono potrójną porcją, dla mnie już zabrakło.

> Płynie z tego nauczka – zawsze zaglądaj pod dywan! Gdy tylko ujrzałem, że ten dywanik leży krzywo, powiedziałem sobie: tiens! Nie dał się odsunąć, bo zahaczył o nogi fotela. Może leżeć pod nim coś, co przeoczyła nasza dobra Francoise.

> – Bzdura, Poirot. Bardzo dobrze wiesz, że to bez znaczenia. Ja mam na myśli drobne rzeczy – ślady mogące nas nieomylnie zaprowadzić do morderców.
> – Mon ami, trop o długości metra jest tak samo ważny jak ten, który ma dwa milimetry! Co za romantyczny pomysł, że wszystkie ważne ślady muszą być nieskończenie małe.

> – Nie jestem upoważniony odpowiadać na to pytanie – powiedziałem spokojnie.
> Giraud rzucił mi przenikliwe spojrzenie.
> – Pewnie był na tyle rozsądny, że nie powiedział panu – zauważył gburowato.

> Biedna mała! Bardzo była tym zmartwiona?
> – Skąd! Powiedziała, że jej wcale na nim nie zależy.
> Wobec tego zależy jej bardzo.

> Każdy morderca jest zapewne czyimś starym przyjacielem – wtrącił filozoficznie mały Belg. – Nie wolno mieszać uczuć z rozsądkiem.

> Mon ami – odrzekł z powagą. – Jeżeli ludzie nie mówią prawdy, miej się na baczności pod każdym względem. Podczas dzisiejszej rozprawy tylko jedna osoba, najwyżej dwie zeznawały szczerze, bez wykrętów i osłonek.

> O!… Zapomniałem o tej rozmowie – zastanowiłem się na moment. – Jeszcze jedna zagadka. Trudno sobie wyobrazić, by osoba tak dumna i powściągliwa jak pani Cavendish wtrącała się uparcie w sprawy bez wątpienia nie swoje.
> – Właśnie. Zdumiewająca postawa jak na kobietę tak spokojną i dobrze wychowaną.
> – Rzeczywiście sprawa niezrozumiała – przyznałem – ale i bez znaczenia, więc można ją pominąć.
> – Co ci zawsze mówiłem?! – wybuchnął mój przyjaciel. – Nie wolno nic pomijać. Jeżeli jeden szczegół nie pasuje do teorii, lepiej odrzucić teorię.
> – Przekonamy się – rzuciłem cierpko.
> – Przekonamy się. Oczywiście – powiedział Poirot.

Nie miałem wcześniej styczności z książkami tej autorki. Przedstawiona tu historia belgijskiego prywatnego detektywa Herkulesa Poirota jest jedną z ponad trzydziestu…

> – Czy pana też interesują ludzie? Czy też zachowuje pan swą ciekawość tylko dla potencjalnych przestępców?
> – Łaskawa pani, gdyby przyjąć taki podział, trzeba by wziąć w rachubę wszystkich niemal ludzi.

Znajdziemy tu intrygujące i wciągające zwroty akcji rozgrywającej się na statku wycieczkowym. Detektywa konsekwentnie dążącego do ujęcia niedz… e… znaczy, sprawcy zagadkowych morderstw.

> Odprowadził ją z galanterią do drzwi i powrócił ocierając czoło.
> – Co za jadowita bestia! Uff! Czemu to jej ktoś nie uśmiercił?
> – To się może jeszcze zdarzyć – pocieszył go Poirot.

Podobał mi się klimat w jakim toczyły się wydarzenia. Szczegóły mające znaczenie większe niż same wystrzały, współpracujący ze sobą bohaterowie chcący osiągnąć wspólne cele. Na plus zaliczam też czas akcji, mniej więcej współczesny dla tego, w którym została wydana książka, dzięki czemu wolna jest od elektroniki – skupia się na ludziach.

A może by tak poznać jeszcze jakieś śledztwo Poirota?