Na początku serii (w pierwszym odcinku) poznajemy małego chłopca o imieniu Son Goku (Songo). Ów chłopiec po śmierci (tak naprawdę przybranego) dziadka mieszka samotnie w lesie, gdzie ćwiczy swoje umiejętności, chcąc zostać najlepszym wojownikiem na świecie. Pewnego, pięknego dnia, gdy Goku wracał do domu ze świeżo złowioną rybą (która zresztą była dwa razy większa od niego) potrącił go samochód. Kierowca okazał się młodą dziewczyną o imieniu Bulma. I tak to się zaczęło… Bulma opowiedziała Goku historię o smoczych, „kryształowych” kulach. Okazało się, że Son posiada jedną kulę, która była jedyną pamiątką po świętej pamięci dziadku, więc za nic nie chciał jej oddać. Jednak Bulma wzięła go podstępem i tak wyruszyli w drogę w poszukiwaniu kryształowych kul. Podczas trwania wszystkich trzech serii (DB, DB Z i DB GT) Goku zdobywał nowych przyjaciół i nowych wrogów. Pierwsza seria najbardziej mi się spodobała. Opowiada o chłopcu, który miał marzenie, który dążył do tego by to marzenie się spełniło. Była też najbardziej humorystyczna. W dalszych częściach również zawarty był humor, lecz w o wiele mniejszych ilościach. W serii „Z” chodziło tylko o walkę. Fabuła uległa uproszczeniu, jakby była wymyślona na poczekaniu. Jest też najbardziej drastyczna. Serii GT komentować nie będę, gdyż jest stworzona wyłącznie przez Toei Animation, a nie przez Akirę Toriyamę.

Autor tekstu: Redakcja

Dowiedz się więcej o tytule!

To Masashi Kishimoto, a manga, o której mowa, nosi tytuł „Naruto”.
Masashi Kishimoto urodził się w 1974 r. w prefekturze Okayama. Jak sam twierdzi, rysowaniem pasjonował się od najmłodszych lat. Jednak przełomem w jego życiu było natknięcie się na mangi… Akiry Toriyamy ( autora Dragon Balla )! Ten rysownik stal się dla niego wzorem i motywacją do rozpoczęcia własnej kariery. Oprócz tego niektóre wątki, szczególnie humorystyczne, mogą się wydawać znajome czytelnikom mang Toriyamy.

***A teraz na temat samej mangi***

„Naruto” to przede wszystkim spora dawka humoru i walki. Nie sposób nie zauważyć jednak, że treść często skupia się wokół takich tematów, jak wartość i cena marzeń, różne aspekty miłości, a wreszcie – czym naprawdę jest życie. Oczywiście nic nie jest powiedziane wprost. Jeśli idzie o kreskę, to opinie są różne. Jest ona dość prosta, ale jednocześnie ma w sobie to „coś”. Po prostu pasuje do klimatu opowieści. Niesamowita jest przy tym mimika postaci. Umiejętność wyrażania emocji bohaterów za pomocą wyrazu twarzy i gestów – rzadko spotyka się takie mistrzostwo. Zresztą to właśnie bohaterowie, a nie akcja, są najważniejsi i stanowią, moim zdaniem, o tak wielkim sukcesie i popularności tej mangi.

***Kolej na serie anime***

Pierwszy odcinek pojawił się na kanale TV Tokyo, trzeciego października 2003 r., o godzinie 6:30 rano. Przejdźmy jednak do konkretów. Animatorzy nie narażają nas na zbytnie ryzyko, podążając stosunkowo wiernie za tokiem wydarzeń przedstawionych w mandze. Oczywiście są pewne różnice. Głównie chodzi mi tu o momenty w jakich pojawiają się niektóre postacie. Przy okazji dodano parę odcinków, których nie ma w mandze. Drugą rzucającą się w oczy kwestią, jest – jak w każdym anime – design. Postacie odtworzone są starannie, nie ma wątpliwości, kto jest kim. I to chyba wszystkie plusy. Producenci serii dokonali praktycznie niemożliwego. Jeszcze bardziej uprościli kreskę Kishimoto, co niestety nie wyszło anime na zdrowie. Do tego niektóre ujęcia są żywcem przerysowane z mangowych kadrów. Następnie mamy animację. W kilku słowach, jest średnia. Niektóre animacje były robione techniką, która może zaskakiwała 5 lat temu, a nie teraz w dobie komputerowej obróbki obrazu. Pomimo to anime ogląda się bez większych problemów. Ostatnią sprawą jest dźwięk. I wreszcie dochodzimy do kwestii openingu i endingu. Najpierw zajmijmy się openingiem. Miałem do czynienia z jego dwoma rodzajami, „Rocks” w wykonaniu Hound Dog i „Haruka Kanata” w wykonaniu Asian Kung-Fu Generation. Oba są świetne i moim zdaniem idealnie pasują do serii. Następnie endingi. Ich tak samo słyszałem dwa, „Wind” w wykonaniu Akeboshi i „Kikoemasu ka” nieznanego mi wykonawcy. W tym przypadku tylko pierwszy wypada dobrze. Drugi ending jest moim zdaniem zbyt cukierkowy i spokojny. Saund track z serii „Naruto” jest po prostu wypasiony. głównym jego autorem jest Toshiro Masuda. Doskonale połączył nowoczesny rock i stare brzmienie japońskich instrumentów (głównie fletu). To wszystko sprawia że zarówno manga jak i anime „Naruto” jest super pozycją dla każdego fana japońskiej kreski.

Autor recenzji: Taz

Dowiedz się więcej o tytule!

Czy tak właściwie zajmuje się ta agencja? Otóż jest to organizacja działająca na terenie Wielkiej Brytanii, ale także ściśle współpracująca z innymi państwami starego kontynentu i nie tylko. Głównym celem Hellsing’a jest walka z wrogami ludzkości, czyli wampirami i nieumarłymi. Jednak zwykli ludzie, pomimo najlepszego wyposażenie nie zdołali by pokonać wroga, który dysponuje niebywałą siła i umiejętnościami walki, gdyby nie fakt iż pomaga im jeden z najpotężniejszych wampirów – Alucard. W szeregach Hellsinga, znajdują się inni potężni wojownicy, ale ustępują oni Alucardowi. Nie tylko Wielka Brytania, martwi się problemem nieumarłych, ale także Watykan postanowił działać poprzez Instytut Iscariote. W anime spotykamy się tylko z 13 Dywizją Specjalnej Papieskiej Siły Uderzeniowej, a dokładnie z Rycerzem Kościoła Paladynów, Aleksandrem Andersonem, który nienawidzi Alucarda i za wszelką cenę próbuje go zniszczyć, jednak wpływy Królowej Wielkiej Brytanii, uniemożliwiają mu działanie na terenie królestwa. Jak potoczy się konflikt między Iscariote, a Hellsing, nie będę zdradzał, a jedynie zaproszę do obejrzenia (anime), lub przeczytania (manga) Hellsing.

Jeśli chodzi o techniczną stronę to anime jest warte obejrzenia, chociażby ze względu na sama animacje. W Hellsing są one zrobione bardzo efektownie, tak samo jak ujęcia, które podczas walki na prawdę dają niezły efekt. Kreska w anime jak i w mandze przypadła mi do gustu i myślę, że większości OTAKU też. Powodem tego jest pewnie autor mangi Hirano Kouta, którego postacie zawierają dużo mroku i grozy, a jak wiadomo amatorów historyjek z dreszczykiem nie brakuje, tylko że Hellsing po za grozą zawiera coś więcej. Fabuła jest tak skonstruowana że pomimo dużego rozlewu krwi, zmusza widza, bądź czytelnika do przemyśleń.

Muzyka jest jednym słowem „dobra”, nic dodać nic ująć. Odpowiedzialny za nią jest Ishii Dashi, który zrobił kawał dobrej roboty, więc będzie czym nacieszyć uszy, chociaż nie spodziewajcie się zapierających dech w piersiach kawałków symfonicznych. Większość to dość mroczne i trzymające w napięciu utwory.

Podsumowując jest to jeden z tych tytułów, które warto zobaczyć, chociażby ze względu na wykonanie, ale pamiętajcie także, że Hellsing to nie tylko obraz, to także coś więcej…

Autor recenzji: kubzon

Przedmioty

Okulary
Okulary z pomarańczowymi szkłami niewątpliwie dodają Alucardowi urody. Stracił on już swoje okulary w pierwszym odcinku później w 6 i 7 a w 12 po prostu wyparowały albo mu nie narysowali.

Cygara
Nasza Intergral nie rozstawała się z nimi na krok. Cygara chyba odgrywają u niej w życiu dużą role. Takie cygara istnieją naprawdę.

Kartki
Są to kartki które uniemożliwiają wampirom korzystać ze swych mocy. Tych kartek używa Anderson. Przybijał je nożami do ścian.

Spis odcinków

01. The undead
02. Club M
03. Sword Dancer
04. Innocent as a human
05. Brotherhood
06. Dead zone
07. Duel
08. Kill house
09. Red rose vertigo
10. Master of monster
11. Transcend Force
12. Total Destruction
13. Hellfire

Muzyka

Hellsing Intro
Tell me the cool vibration
living your fantasy
tell me who tell me surely and the name
I’ll be stunned I’ll be waiting…ghost’s horror show
In a darken
Just say you love oooooo
Down down , wish its just a revelation
Take me there, take me into a reveloution
Down down ,listen to the vibration
Take me home and I’ll look into return

Hellsing Outro
I never really feel quite right
I don’t know why
All i know is something’s wrong
Every time I look at you, you seem so alive
Tell me how do you do it
Walk me through it
I’ll follow in every footstep
Maybe on your own you take a conscious step
Do you wanna give it up?
But all i want is for you to
SHINE
Shine down on me
Shine on this life that’s burning out
SHINE
Shine down on me
Just show me something
Shine on this life that’s burning out
You Gave me something that I’ve never know
SHINE
Its Going down on you
If you can show me the way

Yugi jest jak na swój wiek mały i wydaje się być idealnym przyrządem
do treningów zapaśniczych… Jednak do czasu. Pewnego dnia jego dziadek daje mu pewną złotą szkatułkę w której są kawałki czegoś złotego… Zaraz po dostaniu szkatułki Yugi stwierdził, że poskłada to coś. Gdy to złożył okazało się, że jest to odwrócona do góry nogami piramida z okiem Ra na środku. A dokładniej nazywa się to Millenium Puzzle. Ozdobę zamieszkuje dusza faraona… Gdy Yugi wkłada na szyję Millenium Puzzle pojawia się jego alter ego Yami Yugi. (Yami po jap. ciemny, mroczny).

Jednak na tym nie polega ta manga. Główną ideą tej mangi jest równość, zasada fair play i uczciwość. Dlatego też tym co robią najczęściej bohaterzy tej mangi jest DUEL. Duel jest to gra. Polega ona na graniu kartami na których znajdują się wizerunki potworów. Każda karta ma swoją moc i oczywiście wygrywa ta która ma większą moc. Jest również cała masa innych kart – Magic Card. Mają one na zadaniu wspomóc moc kart z potworami. Same zasady Duel oraz opisy działania kart są tak skomplikowane że ich opis może zająć przynajmniej 100 stron! Aby to wszystko pojąć trzeba po prostu się w to anime wciągnąć!

A teraz krótkie opisy najważniejszych postaci (w rzeczywistości ich jest o wieele więcej):

Yugi Muuto: główny bohater serii. To on ma Millenium Puzzle. Jest znakomitym graczem Duel. Wierzy w ”serce do gry” oznacza to że trzeba się urodzić z tym czymś żeby być znakomitym graczem Duel. Jego ulubioną kartą jest Black Magican.

Yami Yugi: alter ego Yugiego. Ponad 1000 lat mieszkał w Millenium Puzzle aż w końcu z pomocą Yugiego znowu ożył. Był on kiedyś faraonem w Egipcie. Podobnie jak Yugi znakomicie gra w Duel i też wierzy w ”serce do gry” (W końcu jest alter ego Yugiego). Ulubiona karta Black Magican.

Joey Wheeler: przyjaciel Yugiego. Dzięki Yugiemu no i dziadkowi Yugiego który go szkolił stał się dobrym graczem Duel.

Tea/jap. Anzu: przyjaciółka Yugiego. Nie gra w Duel ale za to zawsze wiernie kibicuje albo Yugiemu albo Joey’owi.

Tristan/jap. Honda: przyjaciel Yugiego. Podobnie jak Tea nie gra w Duel. I robi to samo co Tea czyli kibicuje.
Razem z Joey’em tworzą dość dziwną parę przyjaciół czyt. KTO SIĘ CZUBI TEN SIĘ LUBI…

Seto Kaiba: no cóż… ten to ma kasę… A dokładnie jest spadkobiercą wielkiej firmy Kaiba Corp co przynosi mu ”malutkie” zyski. Ma on potworną ilość kart. Jednak jego ulubioną jest Blue Eyes White Dragon.

Tytuł: Yu-Gi-Oh
Ilość odcinków anime: do tej pory 183 i wciąż wychodzą nowe!
Liczba tomów mangi: 25
Rok produkcji: 1997-2001
Autor mangi: TAKAHASHI, Kazuki

Autor recenzji: Su-chan

Tytułowy bohater, czyli Yaiba Kurogane pragnie zostać najlepszym samurajem na świecie. Po treningu u swojego ojca, wyruszył do Japonii, by tam udoskonalać swoje umiejętności. I tak to się zaczęło.

Yaiba znalazł miecz i kulę Bogini Piorunów (Raijina), dzięki którym miał być niepokonany. Niestety okazało się, że kula próbuje zawładnąć umysłem i ciałem właściciela. Dopiero po długim treningu udało mu się opanować moc kuli.

Istnieje także drugi miecz (i kula gratis), podobny do tego który miał Yaiba. Znalazł go młody chłopak o imieniu Takeshi. Nie miał jednak tyle silnej woli, żeby się przeciwstawić mocy kuli i ta zawładnęła jego umysłem i ciałem. Od tej pory Takeshi stał się (dosłownie i w przenośni) wcieleniem diabła.

Od tego momentu Takeshi i Yaiba stali się śmiertelnymi wrogami. Tak walczą ze sobą przez całą serię. Na końcu pojawia się nowy wróg i żeby go pokonać musieli połączyć swoje siły… ale już wam nic więcej nie zdradzę!

Teraz, troszkę o oprawie graficznej. Kreska jest sympatyczna i miła dla oka (bardzo charakterystyczna dla pana Aoyamy). Bohaterowie wymyśleni i narysowani zostali starannie (wiele brawa dla autora za ciuszek Takeshiego – naprawdę spoko!). Jedyną wadą tego anime jest skopiowanie do niego wielu pomysłów z innych tytułów (np. z Dragon Ball). No dobra, więcej dodawać już nie muszę. Jeżeli lubicie fajne, lekkie komedyjki z nutką dobrej walki, to zachęcam do tego tytułu!

Seiyuu (jp.):

Yaiba: Takayama Minami
Sayaka: Mitsuishi Kotono
Kojiro: Kosugi Juurouta
Juhei: Hashi Takaya
Takeshi: Horikawa Ryo
Musashi: Satou Masaharu

Tytuł: Yaiba
Tomy mangi: 24
Liczba odcinków anime: 52
Autor mangi: Gosho Aoyama
Rok wydania: 1989-1994

Autor recenzji: Redakcja

Początek serii zaczyna się widokiem Ziemi, która została wyjałowiona i doszczętnie zniszczona. Po pewnej chwili jest nam dane zobaczyć wieże (można przypuszczać, że to Eifla, jednak jest to mało prawdopodobne), a na niej kilka postaci ubranych w białe płachty zakrywające cała posturę. Gdy zbliżamy się do jednej z nich, opada jej kaptur i widzimy twarz głównego bohatera. Tak właśnie kończy się wstęp i zaczyna się przepiękne intro, z jeszcze lepszą muzyką w tle. Później dowiadujemy się, że rozpoczął się dzień, w którym spotka się 7 Smoków Nieba zwanych tez siedmioma pieczęciami. Wszystkie pieczęcie wyruszają do Tokio, gdzie ma się rozegrać decydująca walka. Poznajemy także jak ma na imię główny bohater i zarazem przywódca jednych ze Smoków.

Tak można streścić pierwszy odcinek, jak i zachęcić Was do obejrzenia tego jak bardzo wciągającego anime. Jak już wspomniałem cała akcja dzieje się w Tokio, do którego zmierzają bohaterowie, lecz jedna drużyna nie może walczyć bez swoich przeciwników. Wrogami Smoków Nieba są Smoki Ziemi i tak jak w jednej drużynie ich także jest 7, na których czele ma stanąć drugi Kamui. Każda z drużyn posiada własnego snywidzącego, który przepowiada im przyszłość, jaka nadejdzie, jednak żaden z nich nie potrafi albo nie może odpowiedzieć na pytanie, kto wygra? Oglądając X TV możemy się cieszyć przepięknymi technikami, które wykonują postacie, żeby utrzymać się przy życiu. Każda osoba posiada jedną specjalną, którą używa w walce. Akcji nie brakuje w żadnym odcinku, więc na nudę nie będziemy mogli narzekać. W każdym z epizodów odkrywamy nowe i zarazem coraz bardziej zawiłe wątki, dzięki którym nigdy nie jesteśmy pewni, co się w danej chwili wydarzy, a wszystko to trzyma nas w ciągłym napięciu. Po obejrzeniu serii nie jedna osoba stwierdzi, że trwa ona zbyt krótko i poczuje pewien niedosyt tego anime, jednak to właśnie sprawia o jego wyjątkowości i chęci obejrzenia go jeszcze kilka razy, aby zrozumieć je bardzo dokładnie.

Moim zdaniem jest to tytuł godny uwagi i ściągnięcia przynajmniej pierwszego epizodu na próbę. W tym anime widać, jak ludzie cenią sobie przyjaźń i starają się ją utrzymać nawet za cenę własnego życia. Zapewne po tych słowach już nie jedna osoba powie, że w każdym innym anime też to jest poruszane jednak uważam, że tutaj to jest najlepiej przedstawione. Oceniać X-a nie będę, ponieważ jednym się on spodoba, a drugim nie, jednak mogę powiedzieć, że ja należę do ludzi, którzy powiedzą tak.

A oto głowni bohaterowie X-a:

Kamui Shiro – główna postać w X TV. Z początku samotnik, jednak reszta jego sprzymierzeńców powoli otwiera go na innych ludzi. Musi dokonać wyboru czy stanie w obronie Ziemi i będzie walczył przeciwko przyjaciołom, czy wybierze Niebo i stanie ramie w ramie z innymi i będzie bronił rodzaju ludzkiego. Jednak, jakiego by nie dokonał wyboru będzie on miał zły koniec.

Kotori Monou – jest pomarańczowowłosą siostrą Fumy, która spotykając Kamui nie może uwierzyć, że się tak zmienił. Stara się go zmienić i gdy jest już bliska dokonania tego ginie z ręki Kamui Ziemi.

Hinoto – osoba, która podczas snu widzi przyszłość. W „X” ludzie tacy nazywani są „Snywidzącymi”. Pomaga smokom nieba wygrać, jednak nawet ona nie wie jak ta walka się skończy.

Arashi Kishu – jest czarnowłosą kobieta, która posiada miecz wyłaniający się z jej ręki. Bardzo uparta i nie przyjmuje do wiadomości, że ktoś może ją pokochać. W końcu jednak odwzajemnia miłość Soraty, która przybiera zły obrót.

Seiichiro Aoki – jeden z smoków nieba. Ma żonę i córkę, więc żeby ich chronić postanawia się rozwieść na czas walki. Umawia się z jednym smoków ziemi jednak Karen go usypia i sama bierze udział w umówionym spotkaniu.

Subaru Sumeragi – bardzo cichy i zamknięty w sobie. Jego marzenia są powiązane z jego przyjacielem. Jednym z Nich jest stać się silniejszym od zabójcy jego córki i móc go zabić. W ostateczności spotyka się z Nim i zabija go.

Yuzuriha Nekoi – jest bardzo miłą dla otoczenia osobą. Bardzo jest jej przykro, ponieważ posiada psa, którego nikt poza smokami nie może zobaczyć. Gdy jest w tarapatach pies zmienia kształt i staje się mieczem.

Sorata Arisugawa – jest mnichem, który posiada moc elektryczności. Jego los został przewidziany już dawno przez wielkiego astrologa, który powiedział, że zginie przez kobietę, w której się zakocha. Pokochał Arashi, jednak ona z początku tego nie odwzajemniała. Jest bardzo zabawny i towarzyski. Nie przepada za bezczynnością i dlatego często wpada w kłopoty.

Karen Kasumi – czerwonowłosa i skąpo odziana pieczęć nieba. Jej mocą jest ogień, który wypuszczając z ręki rani jej przeciwników. Za młodu została odrzucona przez społeczeństwo, lecz to ją do niego nie zraziło.

Fuma Monou – przybrany brat Kotori. Jest wysportowany, dzięki czemu pnie się do góry w karierze sportowca. Niestety nie przewidział, że los może być tak okrutny i w ostateczności dowiaduje się, że i on jest wplątany w walkę o Ziemie.

Kanoe – jest siostrą Hinoto, która nie ma takich samych zdolności, co ona, jednak posiada moc wejścia w kogoś innego sen i dzięki tej umiejętności widzi wszystkie prorocze sny siostry. Staje po stronie smoków ziemi i wraz z nimi pragnie zniszczyć cały rodzaj ludzki, aby Ziemia już nie cierpiała.

Kakyo Kaduki – jest snywidzącym smoków ziemi. Poznajemy go w ostatnich odcinkach X, kiedy to Kamui Ziemi pod groźbą śmierci rozkazuje mu, o opowiadaniu jego snów. Jest bardzo chory, przez co musi cały czas leżeć w łóżku. Jest bardzo samotny, jednak, gdy poznaje Hokuto staje się coraz bardziej weselszy.

Kusanagi Shiyu – poznajemy go dość późno, jako jedną z osób, która widzi psa Yuzurihy. Z początku nie jest nam dane dowiedzieć się, kim on naprawdę jest, lecz później widzimy go jako jednego ze smoków ziemi. Jest bardzo miły dla wszystkich, a szczególnie dla przyrody, która go otacza. W ostateczności zmienia front i buntuje się przeciwko swoim kompanom.

Nataku – po raz pierwszy widzimy go, gdy pojawia się w świątyni gdzie znajduje się miecz, który jest przeznaczony dla Kamui. Kradnie go na zlecenie firmy, która go stworzyła. W ostateczności po przebudzeniu się Kamui Ziemi, ucieka z mieczem do Niego.

Satsuki Yatouji – jest dziewczyną, która potrafi kontrolować sieć i każdy komputer. Specjalnie dla Niej Kanoe stworzyła komputer, który sam myśli i czuje. Atakuje wszelkimi elektrycznymi rzeczami, a w szczególności kablami wysokiego napięcia.

Seishiro Sakurazuka – był najlepszym przyjacielem Subaru. Jednak, gdy został smokiem ziemi i zabił jego siostrę stał się jego największym wrogiem. Stracił jedno oko, ale mimo to mając do wyboru własną śmierć lub śmierć jego przeciwnika wybrał tą pierwszą, ponieważ jak powiedział: „Ty, to przez Ciebie, bo jesteś taki miły i dlatego …”

Autor recenzji: vego ssj

Alternatywny punkt widzenia:
– Recenzja na Tanuki.pl

Tak w wielkim skrócie można opisać główny wątek Wolf’s Rain. „W wielkim”? Otóż te wspaniałe anime nie ogranicza się tylko do szukania raju. Znajdziecie tu pełno wątków dotyczących każdej postaci, autorzy postarali się o to abyśmy powoli poznawali każdego z bohaterów. Często poruszany jest tu motyw dumy wilków i ich przemiany w ludzi, a także przyjaźni, instynktu czy samotności i bólu.

Wolf’s Rain to wizja świata w którym rządzi arystokracja, a zwykli ludzie nie mają nic do powiedzenia, a niektórzy by zdobyć jedzenie muszę o nie walczyć, nawet ryzykując życie. Wielkie miasta popadają w ruinę, a pozorna potęga elity powoli przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wokół największych osiedli ludzkich ciągną się pustkowia, na których pozostały jedynie ruiny dawnych miast, gdzie ukrywają się bandy rebeliantów, bezbronnych ludzi lub morderczych maszyn. W takim właśnie świecie przyjdzie nam oglądać przygody czterech wilków, które spotkają się nie zawsze w przyjemnych okolicznościach, ale jednak pozostaną razem i postanowią odnaleźć raj. Każdy z przedstawionych bohaterów posiada kompletnie inne spojrzenie na otaczający ich wokoło świat. Tsume jest samotnikiem i stara się być niezależny, wydaje się, że nie pamięta o przyjaciołach, a jedynie o swoich celach. Kiba jest dumnym wilkiem, który uważa, że przybieranie ludzkich postaci to hańba dla wilków. Hige to z pozoru zupełny luzak, to on zawsze rozładowuje atmosferę, kiedy wybucha sprzeczka pomiędzy kompanami. Tsume, najmłodszy i najmniej doświadczony wilk, który cały czas się uczy od swoich towarzyszy.

To tyle jeśli chodzi o fabułę Wolf’s Rain, teraz przejdźmy do kreski. Tu wystarczą dwa słowa: „Mistrzostwo Świata”, naprawdę dawno nie widziałem anime z tak dopracowanymi tłami. Sam opening zapiera dech w piersiach, a sceny z wilkiem na tle zachodzącego słońca to już w ogóle przegięcie.

Kreska świetnie oddaje klimat upadłych miast i śmiertelnie niebezpiecznych pustkowi. Niektóre kadry z filmu mogłyby robić za Original Artwork i właśnie to sprawia, że Wolf’s Rain trzeba (!) zobaczyć, nawet jeśli nie lubi się tego typu anime, bo po prostu nie można odpuścić sobie obejrzenia kunsztu rysowniczego, twórców tego wyśmienitego, super, hiper i nieźle zakrzywionego anime!

Czas na muzykę, wystarczy nazwisko i imię: Yoko Kanno – myślę, że większość wie czego się spodziewać! Jeśli ktoś oglądał Cowboy Bebop to pamięta co wprawiało go w futurystyczny klimat poza kreską – muuuza – a było to dzieło właśnie Yoko. I tym razem nie było inaczej, opening, ending przejdą na pewno do historii, a w trakcie akcji muzyka nie raz będzie nas wzruszać, albo sprawiać, że przez plecy przejdzie dreszcz. I oto kolejny powód by obejrzeć Wolf’s Rain.

Podsumowując Wolf’s Rain to kolejne anime, które podwyższyło poprzeczkę w tej dziedzinie, każdy fan japońskiej animacji musi je zobaczyć, ja osobiście bym sobie tego nie wybaczył.

Kilka słów o niektórych postaciach z którymi możemy się spotkać w tym anime:

Toboe: Najmłodszy spośród czwórki wilków i dopiero uczy się jak żyć pośród ludzi, wpadając w ten sposób w kłopoty, ale między innymi dzięki temu poznaje Tsume, z którym stara się zaprzyjaźnić (jak dla mnie za mocno, coś z tym Toboe jest, jak dla mnie nie tak).

Tsume: Poznajemy go jako przywódcę bandy, która rabuje jedzenie, ale w miarę upływu czasu, banda ta rozsypuje się. Tsume sprawia wrażenie oziębłego i niedbającego o innych wilka, jednak później okazuje się, że w głębi serca jest przyjacielski i nie zostawi kompanów w potrzebie.

Hige: Hige jest kompletnie wyluzowany i zawsze potrafi rozładować atmosferę. Wieczny optymista i najlepszy kompan Kibe, którego poznaje, gdy ten zostaje uwięziony. Hige pomaga mu uciec i razem wyruszają na poszukiwanie raju i Chezy.

Kibe: Kibe to bardzo dumny wilk i uważa za hańbę dla wilka, przemianę w człowieka jednak, kiedy nie ma wyjścia sam też przybiera ludzką postać. Przyjaźni się z Hige, który pomógł mu uciec, gdy ten został złapany przez policję.

Cheza: Dziewica kwiatów, tylko ona może otworzyć bramy raju, jednak zostaje porwana. Na odsiecz ruszają za nią Hige, Kiba, Toboe i Tsume, jednak nie tylko oni interesują się jej zniknięciem także Dr. Cher Degre, nie pozostanie obojętna na te wydarzenia.

Dr. Cher Degre: Jest szefową zespołu pracującego nad przebudzeniem Chezy, kiedyś była żoną Hubba Lebowskiego, jednak wzięli rozwód, ale dalej coś ich łączy. Gdy Cheza zostaje uprowadzona, pani doktor wyrusza na poszukiwania Dziewicy Kwiatów.

Hubb Lebowski: Jest detektywem i byłym mężem Dr. Degre, ale wciąż ją kocha i każdy pretekst wykorzystuje, aby się z nią spotkać. Ogólnie miły koleś, który na wszystko stara się patrzeć racjonalnie i początkowo nie przyjmuje do wiadomości, iż wilki mogą nadal żyć.

Quent Yaiden: Myśliwy z pustkowi, który przybył do miasta by polować na wilki i od samego początku przekonany jest w ich istnienie. Jako pomocnika ma psa „Blue”, który jest rozmiarów wilka, a nawet trochę go przypomina, gdyby nie niebieska sierść. Quent jest alkoholikiem, więc przeważnie wieczory spędza przy butelce wódki i zdjęciu swojej rodziny.

Autor recenzji: Kubzon

Alternatywny punkt widzenia:
– Recenzja na Tanuki.pl

Zacznijmy od postaci. Na początku serii dowiadujemy się o nowym członku grupy WEISS – Senie. Potem widzimy zupełnie odmienionego Ayę, dłuższe włosy, nosi okulary, wyższa postura ciała. Kolejno widzimy drugiego nowego członka WEISS – Kyou. Następnie objawiają nam się postacie Yoji i Ken we własnych osobach. Yoji ma krótkie włosy, nie nosi okularów, jednak jego zamiłowanie do kobiet pozostała. Natomiast Ken ma może troszkę dłuższe włosy, nic poza tym. Ostatnią postacią, która zupełnie zmieniła swoją tożsamość jest Omi. Stał się on Persją i wydaje rozkazy Weiss.
Chciałbym jeszcze powiedzieć nieco o Szwatrz. Oni nie zmienili się tak bardzo. Ten sam wyraz twarzy, te same zdolności, może ubiór inny.

Kolejną rzeczą, która wywrze nas nas niesamowite wrażenie jest grafika. Zupełnie inna od swojego poprzednika. Czy wyszło to na lepsze? Nie powiedziałbym. Seria nie ma już tego mrocznego klimatu, jest pusta.

Muzyka… hmmm. Nie potrafię powiedzieć. W tej kwestii raczej seria wyszła na lepsze. Nowa melodia. Nowy oppening i ending.

Wracając do samej serii. Coś dziwnego zaczyna się dziać w Akademii Koua, gdzie uczęszcza Sen i Kyou, a Aya jest nauczycielem. Uczniowie masowo popełniają samobójstwa, nikt nie wie dlaczego. Po pewnym czasie nasza grupa Weiss odkrywa, że za tym wszystkim stoi Toudo. Uczniowie poddawani zabiegom niezbyt przyjemnym, udają się na dach szkoły i skaczą. To wszystko coraz bardziej interesuje naszych bohaterów. Powiem jeszcze tyle, że Sen jak i Kyou nie są tu przypadkowo.

Jak skończy się ta seria, sami zobaczcie. Mnie, pomimo tylu drastycznych zmian, podoba się Weiss Kreuz Gluhen, ale przyznam, że mogłoby być lepiej.

Tytuł: Weiss Kreuz Gluhen
Rok produkcji : 2002
Studio: Animate Film
Liczba odcinków: 13

Autor recenzji: Wantu

Alternatywny punkt widzenia:
– Recenzja na Tanuki.pl