Dzięki ponad dwudziestopięcioletniemu doświadczeniu zdobytemu w pracy w policji, jego książki są ciekawe i autentyczne. Tajemnice, sploty wydarzeń, akcja w której nie zabraknie również humoru!

Historia zaczyna się niepozornie w 1992 roku, od prac remontowych w Nowym Mieście (Słowacja) –

> Dzwonili do nas z cmentarza. Kopali, kopali i wykopali trupa
> – To chyba w porządku, nie? Czego się spodziewali? Delegacji górników australijskich?

Sprawę otrzymuje Richard Krauze –

> Wojsko odsłużył we Frydku, studiował w Holesovie, same piątki… Nauczył się perfekt czeskiego, ma doświadczenie operacyjne. (…) Asymiluje się, gdy chce, umie sobie radzić na obcym terenie, a najgorsze, ma feler szczęk.
> – Rak?
> – Nie, syndrom zwany bulterier… jak się w coś wgryzie, łapią go kurcze i nie może puścić.

Akcja płynnie idzie do przodu, bez zbędnych zapychaczy, strzałów, za to uzupełniana jest o kolejne strzępki historii.

> – Zniknij, póki nie zaczną się problemy!
> – Będę je rozwiązywać, jak przyjdą.
> – Zła filozofia! Czy wiesz, kiedy Noe budował swoją arkę? Przed deszczem, kolego, przed deszczem!

Warto wspomnieć, że książka doczekała się ekranizacji, z Maciejem Stuhrem.

> – Znowu kłamałeś!
> – Nie kłamałem. Naprawdę bolała go głowa.
> – Ale od czego, tegoś mi nie powiedział!
> – Nie, ale nie kłamałem.

Na koniec… To nie tak, że nie lubię rycerzy, ale gdyby zastąpić ten wątek czymkolwiek innym, odebrałbym całość jeszcze lepiej!

> – Ja cię już kocham, a Sona zacznie, jak się zgodzisz. Ja jestem Iveta, a ty?
> – Ja nie.

Wracamy do miasteczka Styles. Stary, schorowany detektyw prosi swojego oddanego przyjaciela – Hastingsa, aby pomógł mu zapobiec zbrodni planowanej przez jednego z gości pensjonatu – tajemniczego Iksa.

Wciągająca rozbudowana fabuła! Szkoda, że to już zakończenie historii Herkulesa Poirot.

> – Ja nie narzekam – oznajmił Poirot, przystępując do dalszych narzekań.

> Kiedy młode dziewczęta zwracają się do ciebie grzecznie, bardzo, ale to bardzo grzecznie – to już koniec. „Biedny staruszek – myślą sobie – bądźmy dla niego miłe.”

Herkules Poirot tym razem będzie musiał wytropić sprawcę morderstwa popełnionego na halloweenowej imprezie dla dzieci. O ofierze wiemy, że owego wieczoru chwaliła się iż była świadkiem prawdziwego morderstwa…

Ciekawym dodatkiem jest wspominanie spraw już rozwiązanych, jak np. morderstwa pani McGinty – przy okazji uzupełniając historie o nowe ploteczki.

> (..) bo nie wiem, od czego zacząć.
> – Chyba od początku – zasugerował Poirot. – Czy może to zbyt konwencjonalna metoda?

> – Czy wie pan, co mi to wszystko przypomina? – spytała pani Oliver. – Komputer. Pan się programuje.

> Aby odnieść w życiu sukces należy z uporem dążyć do upragnionego celu, iść za głosem swoich artystycznych skłonności, ale trzeba też być handlowcem. Musi pan sprzedawać swoje towary. Inaczej jest pan zmuszony realizować pomysły innych w sposób nie zawsze zgodny z własnymi poglądami.

Znajdziemy tu sześć krótkich niezależnych historii. Zmierzą się z nimi – Herkules Poirot oraz panna Marple.
Zdecydowanie lepiej do mnie trafiają dłuższe przygody, acz te choć szybkie – miały też swój świąteczny urok.

> Zauważył leżącą na poduszce kopertę. Otworzył ją i wyciągnął kartkę.
> NIE JEDZ ANI KĘSA PUDDINGU, KTOŚ, KTO CI DOBRZE ŻYCZY.

> – Byłem przez wiele lat kawalerem i wątpię, bym miał teraz zmienić swój stan.
> – Proszę nie tracić nadziei – wtrącił Michael – czytałem w gazecie, że jakiś dziewięćdziesięciopięcioletni staruszek ożenił się z dziewczyną dwudziestodwuletnią.
> – To dodaje mi otuchy.

> – Jak pan myśli, dlaczego został przesunięty?
> – Nic nie myślę, sir.

Poirot zostaje poproszony o zbadanie sprawy śmierci pani McGinty. Rozpoczyna się dochodzenie pod presją czasu – jest już podejrzany oczekujący na wyrok. Dlaczego kobieta zginęła? Jakie sekrety skrywają okoliczni mieszkańcy? Kto popełnił zbrodnie?

> – Nazywam się Herkules Poirot.
> Żadnej reakcji.
> – Tak?
> – Chciałem porozmawiać o sprawach domowych.
> – Odkurzacz już mamy!
> – Ależ nie, to nieporozumienie. Chcę tylko zadać kilka pytań na temat pewnej sprawy domowej.
> – Ach, to jedna z tych ankiet…

> Kwestia nie jest rozstrzygnięta, dopóki nie jest rozstrzygnięta sprawiedliwie.

Historii tym razem nie opowie nam ani Herkules Poirot, ani Panna Marple – tylko syn prowadzącego śledztwo policjanta a równocześnie narzeczony Sophii – głównej spadkobierczyni otrutego milionera.

Znajdziemy tu zagmatwaną intrygę pilnie dokumentowaną przez najmłodszą mieszkankę rodzinnego domu – nastoletnią Josephine. Podejrzenia, domysły i niebanalne zakończenie – każdy może być mordercą!

> – Czy nikt ci nie mówił, że nieładnie jest podsłuchiwać pod drzwiami?
> Josephine energicznie pokiwała głową.
> – Pewnie, że mówili. Ale jak chcesz coś wiedzieć, to musisz podsłuchiwać.

A w nim, dwanaście krótkich, mniej lub bardziej wciągających historii, luźno nawiązujących do prac mitycznego Herkulesa – z którymi zmierzy się Poirot aby zaspokoić swą …próżność.

> Mężczyźni – oświadczyła pani Samuelson, poprawiając gustowną bransoletę z brylantami i obracając pierścionki na palcach – myślą tylko i wyłącznie o pieniądzach.

> – Jeżeli ktoś zaproponowałby pani spotkanie – z nim albo z nią – w piekle, to co by pani zrobiła?
> – Uważam, że byłoby wskazane zarezerować stolik.

Herkules Poirot powraca! Młoda dziewczyna postanawia zmierzyć się ze skrywaną przed nią mroczną przeszłością – jej prawdziwa matka zmarła w więzieniu wkrótce po tym, jak została skazana za otrucie męża.
Dziewczyna nie wierzy w winę matki i prosi Herkulesa o zbadanie sprawy… sprzed szesnastu lat. (a pamiętajmy, że w tamtych czasach jedyne na czym może się oprzeć to relacje słowne, nieliczne zapiski)

> „Mężczyźni” powiedziała takim tonem, jakim bogacz wymawia słowo „bolszewicy”, ideowy komunista słowo „kapitaliści”, a dobra gospodyni – „karaluchy”.

> Miał już wtedy pod czterdziestkę i był od dawna żonaty. Dojrzał więc całkowicie do tego, żeby zgłupieć dla jakiejś smarkuli.

> Charles Osborne, jeden z biografów Christie, stwierdził, że wprowadziła w Pięciu Małych Świnkach efekt Rashomona (zob. film Akiry Kurosawy – Rashomon, 1950 r.), zanim jeszcze został on tak nazwany: pokazała mianowicie, że świadectwa różnych ludzi dotyczące tego samego wydarzenia są odmienne i trudno stwierdzić, kto mówi prawdę.