> – Przepraszam, że dziś jest tak poetycko.
> – Jak?
> – Poetycko. – Pogoda. Jest jak wiersz. W którym każde słowo znaczy kilka rzeczy i wszystko jest przenośnią. Sens zakodowany w rytmie i brzmieniu, i pauzami między wersami. Wszystko jest przejmujące i dotkliwe, jak wiatr i mróz.
> – Mogłabyś po prostu powiedzieć, że jest zimno.

> – Coś nie gra? – pyta kota.
> – Miauuuuurrrrrrrr – odpowiada kot, a połączenie miauczenia z warknięciem sugeruje, że nie gra tyle rzeczy, iż nie wiadomo nawet, od czego zacząć.

> – To znaczy, że jeżeli spotkał pan kogoś, kto nie figuruje w moich księgach, to osoba ta do nas nie zawitała. – W czasie – dodaje dla wyjaśnienia.
> – To absurd.
> – Absurdalność danej kwestii nie wyklucza jej prawdziwości.

> Chłopak zaczyna żałować, że odpowiedni ludzie, z którymi powinien porozmawiać, nie mają nad głowami lewitujących strzałek ani dialogów do wyboru. (..) w pewnych sytuacjach mogłoby być to przydatne.

> Gniew pewnie już jej minął. Choć zarazem przychodzi mu do głowy, że spokój Mirabel jest bardziej zbliżony do ciszy w oku cyklonu.

> Nie ma to jak zbyt wiele życiodajnych eliksirów umieszczonych tuż przed drzwiami, za którymi na pewno nie kryje się nic groźnego.

> Bądź dzielna. Bądź odważna. Nie bój się głośno mówić. Nigdy się nie zmieniaj, chyba że dla samej siebie. Każda dusza warta swojego gwiezdnego pyłu przyjmie cię z dobrodziejstwem inwentarza, taką jaka jesteś. Nie trać czasu na nikogo, kto ci nie wierzy, kiedy mówisz, co czujesz.

> Dziwne – odparła ostrożnie Nahri.
> Yaqub odstawił miskę.
> – Zawsze miałem wrażenie, że ty i „normalnie” nie idziecie w parze.

> Nie sądziłam, że wiesz, jak się parzy herbatę.
> – Nie powiedziałem, że to dobrze zaparzona herbata.

> Nie rozumiem tylko, dlaczego musiałaś się zachowywać tak niegrzecznie.
> – Nie powiedziałam ani słowa nieprawdy.
> Ale krzyczałaś, że jego matka musiała upuścić go na głowę zaraz po urodzeniu!

> Wepchnęła mu w ramiona pudło. To już ostatnia część naszych zapasów.
> Wciągnął powietrze, wyczuwając cukier i anyż.
> – Nie przypominam sobie, żebyśmy kupowali coś takiego.
> Sprzedawca słodyczy przypatrywał mi się zbyt długo, więc uwolniłam go od części towarów.
> … Skończymy przez to w więzieniu, prawda?
> – Chciałeś opuścić Kair. Najlepsza motywacja jest wtedy, kiedy ktoś cię ściga.

> – Ktoś mi kiedyś powiedział, że odrobina emocji pomaga.
> Ali poczuł w sercu bolesne ukłucie.

> Te propozycje złożone innym rodom… Opowiedz mi o nich coś więcej.
> – Spaliłem po kilka domów w każdej dzielnicy i wezwałem ich do poddania oraz natychmiastowego złożenia hołdu.
> – I to nazywasz p r o p o z y c j ą?
> – Ach, tak, zapomniałem, twój ojciec był takim pokojowym władcą!

> Wiesz, że jeśli płynie w Tobie krew Nahidów, zapewne będziesz żyć kilka stuleci? Powinnaś popracować nad cierpliwością.
> – W tym tempie to ta rozmowa potrwa kilka stuleci!
> Muszę przyznać, że masz cięty dowcip, tak jak oni…

Cesarstwo Piasku to bardzo ładnie wydana opowieść fantasy w indyjskich klimatach. Znajdziemy tu magię, dewy, bogów i twardą politykę ludzi.

Świat został ciekawie zbudowany. Włada nim cesarstwo, któremu przychylność bogów zapewnia wiara i stojący na jej czele mistyk. (To całkiem interesująca postać, warto zastanowić się nie tylko nad tym co robi ale także dlaczego i od czego się zaczęło)

Śledząc losy młodej dziewczyny – Mehr – poznamy znaczenie snów bogów, taneczne obrzędy ku ich czci wykonywane w trakcie Burzy. Szkoda, że te wątki nie zostały rozwinięte. Szczegółowe opisanie magii burz czy snów pewnie stworzyło by niesamowity klimat, a tu… są tylko wymieniane z nazwy wiele razy.
Całość minęła mi dość szybko z towarzyszącą myślą – ,,kiedy historia ruszy?”. Przyszło mi na tę chwilę czekać aż do ostatnich stron, które okazały się …drzwiami do napisania kolejnego tomu. Może tam będzie lepiej?

> Jaką mądrą decyzję można podjąć przy okazji małżeństwa? – zapytała Mehr, choć wiedziała, że Nahira się roześmieje. I tak się stało.

> – Daj spokój – namawiała go Mehr. – Wszyscy mają coś, co lubią. Może w sekrecie malujesz obrazy co?
> Wbrew sobie Amun był wyraźnie rozbawiony.
> – Co miałbym tu malować? Piasek? Czy może więcej piasku?

> – To koszmarny pomysł.
> – Owszem. Ale błyskotliwie zrealizowany koszmarny pomysł musi być lepszy niż koszmarnie zrealizowany błyskotliwy pomysł.

> – Nie chcę być niegrzeczna, ale jesteś szczurem.
> – To się wydaje oczywiste.
> – Ale mówisz.
> – Ponownie, oczywiste.

> Odkrył, że ta banda to przemytnicy, i postanowił zająć się nimi w cywilizowany sposób.
> – Cywilizowany?! – wykrzyknęła kiedy rozległ się kolejny wystrzał.
> – Skonstruowanie armaty wymaga cywilizacji.

> Wiecie, jak wiele romansów uniknęłoby tragedii, gdyby bohater pomyślał: „Wiecie co, może powinienem ją najpierw spytać, czy w ogóle mnie lubi?”

> Wiecie, jak wiele przedłużających się przygód mogłoby się skrócić, gdyby bohaterka zastanowiła się: „Wiecie co, może powinnam się upewnić, czy to, czego poszukuję, nie miałam przez ten cały czas przy sobie”?

> Kiedy człowiek porzuci niektóre obawy i założenia, otwiera się przed nim cały świat.

> Wspomnienia mają w zwyczaju się zmieniać. W miarę upływu czasu stają się bardziej gorzkie lub słodsze – jak napar, który wypiliśmy, a później próbujemy odtworzyć. Nie da się posmakować wspomnienia, nie zanieczyszczając go tym, kim się staliśmy.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Siri, stąd wybór padł na jednotomowego Żelaznego Wilka.

> Juvo, czasami życie rzuca nas ze schodów, a wtedy stajemy przed najprostszym, a zarazem najtrudniejszym wyborem, jaki można sobie wyobrazić. Podnieść się czy pójść na dno?

Zostaniemy przeniesieni w czasie do odległej pokrytej śniegiem krainy.
Blisko jej technicznie do średniowiecza, ludzie skupiają się w ufortyfikowanych miastach.

> Most nazywał się Szósty, a najgłupszą rzeczą jaką człowiek mógł zrobić, było wypytywanie strażników, co się stało z poprzednimi pięcioma. Żart był tak ograny, że ryzykowało się odmowę wstępu.

To co wyróżnia niektóre z miast to czerpiące moc z wilczej krwi – stare portale, umożliwiające błyskawiczne podróże na znaczne odległości.
Władzę oficjalnie sprawuje arystokracja, ogromne wpływy ma też gildia Czytających z krwi, oraz budzący grozę – tajemniczy Wieczni.

> Wiesz, że Klemens ci nie ufa?
> – To mądry człowiek.
> Mówisz, że ma rację?
> Mówię, że gdyby najwyższy przywódca Straży Kręgu ufał ludziom wokoło, byłoby to niemądre.

W świecie tym, żyje silna niezależna młoda kobieta z kotem. E… diabł… e… wilkiem? Może nie taka znowu niezależna…
Juva, główna bohaterka tej historii, córka przywódczyni Czytających z krwi, wbrew woli matki podążająca własną drogą – wojowniczki polującej na wilki, będzie miała pełne ręce roboty.
Każda strona, każda odkryta tajemnica, wyjaśniając jedną rzecz, będzie popychała do poszukiwania odpowiedzi na kolejną.

> Jeśli posądzasz mnie o kłamstwo, dlaczego odbywamy te rozmowę?
> – Bo to, o czym ludzie kłamią, więcej o nich mówi niż ich prawdy.

Miło będzie jeszcze kiedyś tu wrócić!

PS Na zdecydowaną pochwałę zasługuje wykonanie książki – solidne, miłe w dotyku strony, całość wizualnie spójna – aż miło się po nią sięga!

Tak trafiłem na „Do gwiazd” – opowieści z gatunku science fiction. Znajdziemy w niej kosmiczny świat po katastrofie – z niebanalna fabułą. Podoba mi się to, że zwykłe elementy, wydarzenia, pozornie nie sprawiające wrażenia ważnych – są ważne. Odgrywają rolę. Jeśli nie od razu, to z czasem. Nie są pustym wypełniaczem. Jest to przemyślana opowieść. Celowo wprowadzane kawałki układanki nie są zapominane. Warto zwracać na nie uwagę!

W drugim tomie akcja _skacze_ do przodu i zdecydowanie nie będzie nudno. Czy warto? Z tym pytaniem zasiadłem do lektury po południu, a ostatnią stronę przewróciłem już… wśród gwiazd!

Trzeci tom kazał na siebie długo czekać. Ładnie… spina . Historię. Chociaż, mogło by w niej być mniej mbota…

> W opowieściach bohaterka zawsze ma wiernego rumaka – który nie mówi – albo lojalnego, milczącego pomocnika. Teraz zrozumiałam dlaczego. Samotny jeździec zapewne niewiele by dokonał, gdyby jego koń był niepoprawnym gadułą z obsesją na punkcie grzybów.

> Czego ty nie skasowałaś, to skasowałem ja. Ledwie zmieściłem się w pamięci ja, moje bazy grzybów, zapasowe kopie baz grzybów oraz kopie kopii.

> Stawiacie czoło bestii, tak jak my.
> – Nie jednej bestii. Są ich tysiące, miliony.
> Zatem jesteście zgubieni.

> To, że zadajesz sobie sprawę z możliwości dokonania wyboru, nie czyni cię tchórzem ani egoistą. Nie definiują cię pytania. Tylko to, jak na nie odpowiesz.

Warto zaznaczyć, że nie jest to powieść historyczna wiernie odtwarzająca realia, raczej ogólne tło wydarzeń. Niesamowicie wciągająca historia wyprawy statkiem Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, nękanej przez demony przeszłości!

> (…) w jaki sposób kulawy cieśla stał się ofiarą trądu i jak wdrapał się na stertę skrzyń, by przepowiedzieć stamtąd tragiczny koniec Saardama, będąc niemową bez języka?

> Gdyby diabeł chciał się wybrać w podróż Saardamem, tak jak wszyscy musiałby zapłacić za rejs.

> – Wierzysz w diabła?
> – Nie bardzo rozumiem, po co miałby istnieć. Nigdy nie widziałem, żeby jakiś stał nad martwym dzieckiem. (…) Rozumiesz do czego są zdolni ludzie, gdy spuścić ich ze smyczy. (…) Zło bierze się stąd – uderzył się w pierś. – Rodzi się w nas. Jest tym, co pozostaje, nawet gdy pozbędziesz się munduru, rangi.

> – Jak wyglądam? – spytał, robiąc obrót w miejscu.
> – Jakbyś spędził noc z wołem.
> – Pozazdrościłem twojej matce.

> – Z jakiego powodu tu trafiła?
> – Bo jest piękna i lubi jej towarzystwo?
> Sammy nie wydawał się przekonany.
> – To sam można powiedzieć o mnie, ale siedzę w celi – mruknął.

> Nie, to nie on. Od lat muszę znosić jego złośliwość i wierzcie mi, nie przejął jej od żadnego demona.

> Zapukał do drzwi.
> – Wicehrabino?
> – Ile razy mam wam mówić, żebyście zostawili mnie w spokoju?
> – Słyszę jakieś syczenie.
> – To proszę przestać podsłuchiwać – prychnęła.

Minęło dziesięć lat od wydarzeń z debiutanckiego tomu Cesarstwo Piasku , w którym główną bohaterką była Mehr.
Ta książka opowiada historię jej młodszej siostry – Arwy. Dziewczyny zostały rozdzielone przez co nie znają swoich losów. Tak samo i my moglibyśmy przeczytać ten tom bez znajomości poprzedniego.
Awra odkrywa dziedzictwo ludu Amrithi – a także wraz z dziedzicem Mahy wyrusza do sekretnego świata zmarłych – tytułowej Krainy Popiołu – aby znaleźć sposób na uratowanie pogrążonego w chaosie świata żywych.

Z początku ciężko było mi się wczuć w tę przygodę. Jak to opowieść o siostrze, to w końcu kontynuacja czy nie! Do tego ta cała niesprawiedliwość, że nie wie nic o swoim ludzie, rodzinie.

Jednak finalnie, powieść okazała się zdecydowanie lepsza od poprzedniej!

> Złość, która się w tobie kryje, jest zupełnie zwyczajna.
> – A ty uznałaś, że włożenie broni w rękę kobiety pełnej gniewu jest najlepszym pomysłem?

> Chyba łatwej byłoby pracować w świetle dnia.
> – Tak, ale wątpię, by woal pomagał ci widzieć.

> Jeśli ktoś jest na schodach, znajdziemy się w pułapce.
> – Byłaby to poważna odmiana w porównaniu z naszą obecną sytuacją.

PS Nie próbuj dostawić z przodu imienia głównej bohaterki litery „L”. – Za późno!