> Przy długotrwałych suszach odwoływano się do różnorodnych praktyk magicznych mających w konsekwencji do ściągnięcia deszczu na ziemię. W XIV i XV w. takim skutecznym zabiegiem miało być oprowadzenie nagiej dziewicy po polach dotkniętych suszą.

Pierwsze kilka rozdziałów książki to bibliografia. Po zarysowaniu tła przejdziemy do rozważań przeplatanych cytatami wypowiedzi ludzi z czasów minionych.
Materiał jest starannie zebrany i rzetelnie opracowany – choć przez to nie tak łatwo w niego wejść. Lektura skłania do przemyśleń i pozwala spojrzeć szerzej na poruszany temat w kontekście historycznym i przenikania się słowiańskich wierzeń z nową narzuconą wiarą.

> W dniu aresztowania zamknięto mnie najpierw w pomieszczeniu pełnym zatrzymanych, w większości Arabów. Roześmiali się na mój widok. Następnie zapytali, co takiego zrobiłem. Powiedziałem, że zabiłem Araba.

> Obróć się jeszcze raz, chcę ci się przyjrzeć z przodu. Tak właśnie myślałem! Nie ma żadnej różnicy między dekoltem a wcięciem na plecach. Jeżeli poplamisz sukienkę, to wystarczy, że włożysz ją tył na przód, a skutek będzie ten sam!

W takich okolicznościach, dowiaduje się o śmierci ojca, z którym nie utrzymywała kontaktu. Dodatkowo pogrzeb zostaje wyznaczony na dzień jej ślubu. W dzień po pogrzebie, do mieszkania Juli zostaje dostarczona ogromna drewniana skrzynia, a w niej pilot i… idealna kopia dopiero co pochowanego ojca!

> – A uważasz, że tu panuje porządek?
> Zabiję cię, jeśli się nie zamkniesz!
> – Z przykrością przypominam, że na to jest już za późno. Poza tym gdybyś miała w domu porządek, to dawno znalazłabyś klucze, które wiszą na gwoździku obok kuchenki.

> – I domyślasz się, jak się teraz nazywa?
> Niestety nie!
> – Świetnie, w takim razie słusznie zrobiłeś, dzwoniąc w środku nocy, to znacznie przyśpieszy moje śledztwo!

> Pamiętasz, co robiłaś niemal co noc, kiedy byłaś mała?
> – Czytałam pod kołdrą przy latarce.
> Dlaczego nie zapalałaś lampki nocnej?
> – Żebyś myślał, że śpię kiedy po kryjomu czytałam.
> Nigdy nie zastanawiałaś się, czy to nie magiczna latarka?
> – Nie, dlaczego?
> Czy przez te wszystkie lata choć raz zgasła?
> – Nie – odpowiedziała zdumiona.
> A przecież nigdy nie wymieniłaś baterii…

> Mam nadzieję, że nie jestem zbyt ciężka? – zapytała nieśmiało.
> – O, nie! Spróbowałabyś podnieść Mariannę. Co za bryła! Ty jesteś jak morska fala nagrzana słońcem. A cały ten muślin, co cię otula, jest jak piana.

> Jonatanie, czy znacie tę zagadkę o krowach bez rogów? Dlaczego przez rok dadzą mniej mleka niż te z rogami?
> – Ja nie znam! – wtrąciła się jedna z dójek. – Dlaczego?
> – A dlatego, że jest ich mniej – zaśmiał się mleczarz.

> – Nie wiem nic o duchach – powiedziała – wiem tylko, że nasze dusze mogą wyjść z ciała, mimo że nie przestajemy żyć.
> – Co? Naprawdę? Jak to być może? – zapytał.
> – To bardzo łatwo – mówiła dalej Tessa – trzeba tylko położyć się nocą na trawie i zapatrzyć się na jakąś dużą, błyszczącą gwiazdę. Zatrzymując na niej uparte spojrzenie wkrótce poczuje się, że jest się oddalonym o setki, setki mil od własnego ciała, które wydaje się wtedy zupełnie niepotrzebne.

> Doświadczenie uczy nas, że dzięki długiemu błądzeniu odkrywamy krótka drogę.

> (…) zrozumiał wreszcie, że wielkość życia człowieka nie zależy od warunków zewnętrznych, lecz od jego subiektywnych doświadczeń. Wrażliwy wieśniak pędzi życie bogatsze, pełniejsze i bardziej dramatyczne niż gruboskórny król. Zapatrując się na rzeczy w ten sposób, doszedł do przekonania, że życie może być równie bujne i pełne tutaj jak gdziekolwiek indziej.

> Lecz między nimi dwojgiem legł cień (…) – cień ten rzucały jego własne przesądy. (…) pozostał jednak niewolnikiem obyczajów i konwenansów, gdy nieoczekiwanie pozwalał nad sobą zapanować naukom otrzymanym w dzieciństwie.

Ultimatum to przede wszystkim solidna dawka dynamicznie rozwijającej się akcji. Terroryści porywają rodzinę pilota samolotu pasażerskiego, przez co stawiają go przed wyborem – albo on zgodnie z ich instrukcjami doprowadzi do katastrofy lotu, albo oni zabiją całą jego rodzinę.

> – Widzisz, Bill, prawdopodobnie domyśliłeś się już tego, co oczywiste. Musisz rozbić samolot, którym lecisz, albo ja zabiję Twoją rodzinę. Jeśli piśniesz komuś słówko, twoja rodzina zginie – ciągnął napastnik. – Jeśli przyślesz kogoś do domu, twoja rodzina zginie. – Przerzucił detonator do drugiej ręki. – To proste. Samolot albo rodzina. Wybór należy do ciebie.

Szczygieł opowiada o życiu Theodora Deckera. Akcja rozgrywa się w czasach nam współczesnych, w większości w USA – choć nie tylko.

Życie Theo zostaje brutalnie wywrócone do góry nogami gdy podczas zwiedzania Nowojorskiego muzeum dochodzi do potężnej eksplozji. Po odzyskaniu przytomności w trakcie poszukiwania matki odnajduje bardzo ciężko rannego starszego mężczyznę, który powierza jego opiece rodowy pierścień i mały obraz… Przedmioty te odcisną swój ślad na całym przyszłym życiu chłopca, które przyjdzie nam śledzić.

Początek historii aż do muzeum dłużył mi się, choć złożyło się ciekawie, ponieważ to muzeum w Nowym Jorku – a dopiero co Buszujący w zbożu to miasto opisywał.

Powieść jest przemyślana i interesująca. Porusza tematy ważne, tj. jak śmierć, uzależnienia, szeroko pojęty sens życia i przede wszystkim zawiera pozytywny przekaz!

O! Nasi tu byli.
> – Ta, akurat – krzyknął nieznośny chłopak ze sztywno nażelowanymi włosami jak postać z Dragon Ball Z – toby dopiero było, gdyby tak wszyscy rzucili robotę i zaczęli się snuć po lasach…

Choć miejscami opowieść nuży, jest to kawał solidnego dziennikarskiego śledztwa.
To wydanie opatrzone jest również sporą ilością komentarzy Krakauera, dzięki którym można spojrzeć na przedstawione wydarzenia z szerszej perspektywy.

> Mylisz się, jeśli sądzisz, że Radość płynie wyłącznie albo głównie z relacji międzyludzkich. (..) Jest we wszystkim, czego doświadczamy. Potrzeba nam jedynie odwagi, żeby sprzeciwić się stylowi życia, do jakiego przywykliśmy, i zacząć żyć niekonwencjonalnie. (..) Walczysz wyłącznie z samym sobą i z własnym uporem przed zmierzeniem się z nowymi okolicznościami.

> Pamiętam, że przy drugim przelocie uniosłem prawą dłoń na wysokość ramienia i zacisnąłem pięść. To był taki triumfalny gest, jak wtedy, gdy nasza drużyna zalicza przyłożenie. – Niestety, jak dowiedział się poniewczasie, był to uniwersalny sygnał „wszystko w porządku”. Sygnał oznaczający „sos, pomocy” – to dwie uniesione ręce.

Przy okazji śledzenia fabuły, dzięki solidnemu przygotowaniu się autora do tematu, będziemy mieli okazję spojrzeć na narastające problemy we wszystkich dziedzinach naszego życia w związku z utrzymującym się brakiem elektryczności.

> Wobec tego zewrzyjmy się w centrum kryzysowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

> Miałem mały wypadek. Powyłączali sygnalizacje na skrzyżowaniach. Moja alfa romeo nadaje się na złom.
> – Już wcześniej się nadawała.

> Dotarłaś na miejsce bez przeszkód?
> – Z przeszkodami. Na stacjach benzynowych nie działają pompy.
> I co zrobiłyście?
> – Wydoiłyśmy krowy.

> Co prawda niebezpieczeństwo powstania pożaru w wyniku spięcia elektrycznego spadło niemal do zera…

> Widział ktoś Luecka?
> – Od paru minut nie widzę w ogóle nic – rzuciła jakaś kobieta.

> Na tej mapie naniesione są wszystkie nasze systemy awaryjnego zasilania. W kolumnie po prawej widać ile jeszcze jest ich do dyspozycji.
> – Ta kolumna jest pusta.
> Cóż za spostrzegawczość!

> Mogę stąd przeczytać. Wydawanie żywności codziennie od godziny siódmej do godziny dziewiątej.
> – Super. A jeśli kogoś później dopadnie głód?
> Ten system nie jest dostosowany do podróżujących.