> Przy długotrwałych suszach odwoływano się do różnorodnych praktyk magicznych mających w konsekwencji do ściągnięcia deszczu na ziemię. W XIV i XV w. takim skutecznym zabiegiem miało być oprowadzenie nagiej dziewicy po polach dotkniętych suszą.

Pierwsze kilka rozdziałów książki to bibliografia. Po zarysowaniu tła przejdziemy do rozważań przeplatanych cytatami wypowiedzi ludzi z czasów minionych.
Materiał jest starannie zebrany i rzetelnie opracowany – choć przez to nie tak łatwo w niego wejść. Lektura skłania do przemyśleń i pozwala spojrzeć szerzej na poruszany temat w kontekście historycznym i przenikania się słowiańskich wierzeń z nową narzuconą wiarą.

> – Przepraszam, że dziś jest tak poetycko.
> – Jak?
> – Poetycko. – Pogoda. Jest jak wiersz. W którym każde słowo znaczy kilka rzeczy i wszystko jest przenośnią. Sens zakodowany w rytmie i brzmieniu, i pauzami między wersami. Wszystko jest przejmujące i dotkliwe, jak wiatr i mróz.
> – Mogłabyś po prostu powiedzieć, że jest zimno.

> – Coś nie gra? – pyta kota.
> – Miauuuuurrrrrrrr – odpowiada kot, a połączenie miauczenia z warknięciem sugeruje, że nie gra tyle rzeczy, iż nie wiadomo nawet, od czego zacząć.

> – To znaczy, że jeżeli spotkał pan kogoś, kto nie figuruje w moich księgach, to osoba ta do nas nie zawitała. – W czasie – dodaje dla wyjaśnienia.
> – To absurd.
> – Absurdalność danej kwestii nie wyklucza jej prawdziwości.

> Chłopak zaczyna żałować, że odpowiedni ludzie, z którymi powinien porozmawiać, nie mają nad głowami lewitujących strzałek ani dialogów do wyboru. (..) w pewnych sytuacjach mogłoby być to przydatne.

> Gniew pewnie już jej minął. Choć zarazem przychodzi mu do głowy, że spokój Mirabel jest bardziej zbliżony do ciszy w oku cyklonu.

> Nie ma to jak zbyt wiele życiodajnych eliksirów umieszczonych tuż przed drzwiami, za którymi na pewno nie kryje się nic groźnego.

> Bądź dzielna. Bądź odważna. Nie bój się głośno mówić. Nigdy się nie zmieniaj, chyba że dla samej siebie. Każda dusza warta swojego gwiezdnego pyłu przyjmie cię z dobrodziejstwem inwentarza, taką jaka jesteś. Nie trać czasu na nikogo, kto ci nie wierzy, kiedy mówisz, co czujesz.

> W dniu aresztowania zamknięto mnie najpierw w pomieszczeniu pełnym zatrzymanych, w większości Arabów. Roześmiali się na mój widok. Następnie zapytali, co takiego zrobiłem. Powiedziałem, że zabiłem Araba.

> Dziwne – odparła ostrożnie Nahri.
> Yaqub odstawił miskę.
> – Zawsze miałem wrażenie, że ty i „normalnie” nie idziecie w parze.

> Nie sądziłam, że wiesz, jak się parzy herbatę.
> – Nie powiedziałem, że to dobrze zaparzona herbata.

> Nie rozumiem tylko, dlaczego musiałaś się zachowywać tak niegrzecznie.
> – Nie powiedziałam ani słowa nieprawdy.
> Ale krzyczałaś, że jego matka musiała upuścić go na głowę zaraz po urodzeniu!

> Wepchnęła mu w ramiona pudło. To już ostatnia część naszych zapasów.
> Wciągnął powietrze, wyczuwając cukier i anyż.
> – Nie przypominam sobie, żebyśmy kupowali coś takiego.
> Sprzedawca słodyczy przypatrywał mi się zbyt długo, więc uwolniłam go od części towarów.
> … Skończymy przez to w więzieniu, prawda?
> – Chciałeś opuścić Kair. Najlepsza motywacja jest wtedy, kiedy ktoś cię ściga.

> – Ktoś mi kiedyś powiedział, że odrobina emocji pomaga.
> Ali poczuł w sercu bolesne ukłucie.

> Te propozycje złożone innym rodom… Opowiedz mi o nich coś więcej.
> – Spaliłem po kilka domów w każdej dzielnicy i wezwałem ich do poddania oraz natychmiastowego złożenia hołdu.
> – I to nazywasz p r o p o z y c j ą?
> – Ach, tak, zapomniałem, twój ojciec był takim pokojowym władcą!

> Wiesz, że jeśli płynie w Tobie krew Nahidów, zapewne będziesz żyć kilka stuleci? Powinnaś popracować nad cierpliwością.
> – W tym tempie to ta rozmowa potrwa kilka stuleci!
> Muszę przyznać, że masz cięty dowcip, tak jak oni…

Cesarstwo Piasku to bardzo ładnie wydana opowieść fantasy w indyjskich klimatach. Znajdziemy tu magię, dewy, bogów i twardą politykę ludzi.

Świat został ciekawie zbudowany. Włada nim cesarstwo, któremu przychylność bogów zapewnia wiara i stojący na jej czele mistyk. (To całkiem interesująca postać, warto zastanowić się nie tylko nad tym co robi ale także dlaczego i od czego się zaczęło)

Śledząc losy młodej dziewczyny – Mehr – poznamy znaczenie snów bogów, taneczne obrzędy ku ich czci wykonywane w trakcie Burzy. Szkoda, że te wątki nie zostały rozwinięte. Szczegółowe opisanie magii burz czy snów pewnie stworzyło by niesamowity klimat, a tu… są tylko wymieniane z nazwy wiele razy.
Całość minęła mi dość szybko z towarzyszącą myślą – ,,kiedy historia ruszy?”. Przyszło mi na tę chwilę czekać aż do ostatnich stron, które okazały się …drzwiami do napisania kolejnego tomu. Może tam będzie lepiej?

> Jaką mądrą decyzję można podjąć przy okazji małżeństwa? – zapytała Mehr, choć wiedziała, że Nahira się roześmieje. I tak się stało.

> – Daj spokój – namawiała go Mehr. – Wszyscy mają coś, co lubią. Może w sekrecie malujesz obrazy co?
> Wbrew sobie Amun był wyraźnie rozbawiony.
> – Co miałbym tu malować? Piasek? Czy może więcej piasku?

> – To koszmarny pomysł.
> – Owszem. Ale błyskotliwie zrealizowany koszmarny pomysł musi być lepszy niż koszmarnie zrealizowany błyskotliwy pomysł.

> – Nie chcę być niegrzeczna, ale jesteś szczurem.
> – To się wydaje oczywiste.
> – Ale mówisz.
> – Ponownie, oczywiste.

> Odkrył, że ta banda to przemytnicy, i postanowił zająć się nimi w cywilizowany sposób.
> – Cywilizowany?! – wykrzyknęła kiedy rozległ się kolejny wystrzał.
> – Skonstruowanie armaty wymaga cywilizacji.

> Wiecie, jak wiele romansów uniknęłoby tragedii, gdyby bohater pomyślał: „Wiecie co, może powinienem ją najpierw spytać, czy w ogóle mnie lubi?”

> Wiecie, jak wiele przedłużających się przygód mogłoby się skrócić, gdyby bohaterka zastanowiła się: „Wiecie co, może powinnam się upewnić, czy to, czego poszukuję, nie miałam przez ten cały czas przy sobie”?

> Kiedy człowiek porzuci niektóre obawy i założenia, otwiera się przed nim cały świat.

> Wspomnienia mają w zwyczaju się zmieniać. W miarę upływu czasu stają się bardziej gorzkie lub słodsze – jak napar, który wypiliśmy, a później próbujemy odtworzyć. Nie da się posmakować wspomnienia, nie zanieczyszczając go tym, kim się staliśmy.

> Obróć się jeszcze raz, chcę ci się przyjrzeć z przodu. Tak właśnie myślałem! Nie ma żadnej różnicy między dekoltem a wcięciem na plecach. Jeżeli poplamisz sukienkę, to wystarczy, że włożysz ją tył na przód, a skutek będzie ten sam!

W takich okolicznościach, dowiaduje się o śmierci ojca, z którym nie utrzymywała kontaktu. Dodatkowo pogrzeb zostaje wyznaczony na dzień jej ślubu. W dzień po pogrzebie, do mieszkania Juli zostaje dostarczona ogromna drewniana skrzynia, a w niej pilot i… idealna kopia dopiero co pochowanego ojca!

> – A uważasz, że tu panuje porządek?
> Zabiję cię, jeśli się nie zamkniesz!
> – Z przykrością przypominam, że na to jest już za późno. Poza tym gdybyś miała w domu porządek, to dawno znalazłabyś klucze, które wiszą na gwoździku obok kuchenki.

> – I domyślasz się, jak się teraz nazywa?
> Niestety nie!
> – Świetnie, w takim razie słusznie zrobiłeś, dzwoniąc w środku nocy, to znacznie przyśpieszy moje śledztwo!

> Pamiętasz, co robiłaś niemal co noc, kiedy byłaś mała?
> – Czytałam pod kołdrą przy latarce.
> Dlaczego nie zapalałaś lampki nocnej?
> – Żebyś myślał, że śpię kiedy po kryjomu czytałam.
> Nigdy nie zastanawiałaś się, czy to nie magiczna latarka?
> – Nie, dlaczego?
> Czy przez te wszystkie lata choć raz zgasła?
> – Nie – odpowiedziała zdumiona.
> A przecież nigdy nie wymieniłaś baterii…

> Mam nadzieję, że nie jestem zbyt ciężka? – zapytała nieśmiało.
> – O, nie! Spróbowałabyś podnieść Mariannę. Co za bryła! Ty jesteś jak morska fala nagrzana słońcem. A cały ten muślin, co cię otula, jest jak piana.

> Jonatanie, czy znacie tę zagadkę o krowach bez rogów? Dlaczego przez rok dadzą mniej mleka niż te z rogami?
> – Ja nie znam! – wtrąciła się jedna z dójek. – Dlaczego?
> – A dlatego, że jest ich mniej – zaśmiał się mleczarz.

> – Nie wiem nic o duchach – powiedziała – wiem tylko, że nasze dusze mogą wyjść z ciała, mimo że nie przestajemy żyć.
> – Co? Naprawdę? Jak to być może? – zapytał.
> – To bardzo łatwo – mówiła dalej Tessa – trzeba tylko położyć się nocą na trawie i zapatrzyć się na jakąś dużą, błyszczącą gwiazdę. Zatrzymując na niej uparte spojrzenie wkrótce poczuje się, że jest się oddalonym o setki, setki mil od własnego ciała, które wydaje się wtedy zupełnie niepotrzebne.

> Doświadczenie uczy nas, że dzięki długiemu błądzeniu odkrywamy krótka drogę.

> (…) zrozumiał wreszcie, że wielkość życia człowieka nie zależy od warunków zewnętrznych, lecz od jego subiektywnych doświadczeń. Wrażliwy wieśniak pędzi życie bogatsze, pełniejsze i bardziej dramatyczne niż gruboskórny król. Zapatrując się na rzeczy w ten sposób, doszedł do przekonania, że życie może być równie bujne i pełne tutaj jak gdziekolwiek indziej.

> Lecz między nimi dwojgiem legł cień (…) – cień ten rzucały jego własne przesądy. (…) pozostał jednak niewolnikiem obyczajów i konwenansów, gdy nieoczekiwanie pozwalał nad sobą zapanować naukom otrzymanym w dzieciństwie.